DIZZY GILLESPIE - LIVE AT SINGER CONCERT HALL 1973 - The Lost Recordings

Wederom een album in de reeks The Lost Recordings van Fondamenta, dit maal live opnamen uit de inmiddels gesloopte Singer Concert zaal in Laren(NH). Zo’n ruime 20 jaar voor dit concert behoorde trompettist Dizzy Gillespie samen met mensen als Charlie Parker en Thelonius Monk tot de nieuwlichters die de bestaande mainstream en swingjazz op hun grondvesten liet schudden met de introductie van de bop. In 1973 behoorde de neo- of postbop alweer tot de gevestigde orde in de jazz, John Coltrane en Ornette Coleman waren langs geweest en met Albert Ayler en anderen had ook de Free jazz zijn intrede gedaan, de jongeren hadden zich afgewend van de jazz en luisterden naar pop en rockmuziek. Dizzy was een beetje de “nieuwe” Louis Armstrong, hij zong en maakte een clowneske indruk met zijn typerende opbollende wangen tijdens het spelen met zijn trompet met omhoog gebogen toeter, hij deed daar zelf volop aan mee met optredens in de Muppet show en hilarische teksten als “old cadillacs never die”, in zijn versie van de spiritual ” Swing low sweet Chariot”, oftewel “Swing low Sweet Cadillac”.

De lp met dezelfde naam heb ik grijs gedraaid, hij stamt uit 1967, oftewel muzikaal was Dizzy nog wel degelijk een factor van belang. Pianist Mike Longo was er in ’67 bij en is ook op deze opnamen aanwezig samen met Alexander Gafa op gitaar, Earl May op bas en Mickey Roker op drums. De opnamen van Dizzy rond deze tijd zijn een lust voor het oor, kleine bezetting, virtuoos spel en een stuwend ritme als muzikale spil, een compleet nieuwe fase in Dizzy’s carrière, eigenlijk degene die ik prefereer, hij heeft hier alle ruimte om zijn verworvenheden uit de bop en de latino muziek te laten horen, maar ook zijn humor, zijn maatschappelijke betrokkenheid en zijn ruim bemeten talent, alles komt tezamen. Dat komt vooral tot uiting in zijn live opnamen en dat geldt zeker ook bij de opnamen van dit memorabele concert.

Na de aankondiging van Dizzy begint het concert met “Sunshine”, een compositie van Mike Longo, een verrukkelijke smaakmaker met een strakke simpele melodie in een relaxte Latino groove. Hiermee was de toon voor de avond gezet, het concert werd een feest voor de zintuigen, een volledig op elkaar ingespeeld ensemble met virtuoos spel, vooral van Dizzy.”Brother K.” is een eerbetoon aan Martin Luther King, het begint als een lyrische, bluesy ballad met Dizzy op gestopte trompet, waarna het losbarst in een ritmies bacchanaal met volop powerplay. Ook van Mike Longo is het parodistische “Olé (for the gypsies)” waarin Dizzy elementen uit de flamenco verweeft in zijn spel.

“The Truth”is een lang stuk met een duidelijk bluesthema waarin Longo en Gillespie ten volle laten horen dat ze uitstekend uit de voeten kunnen met de blues. Heel lang was het nummer “Manteca” een hoogtepunt in de optredens van Dizzy, ook hier ontbreekt dit nummer niet, Dizzy schreef het in 1947 met de vermaarde Cubaanse percussionist Chano Ponzo. In dit nummer en “The Blues” waarin Dizzy laat horen ook vocaal goed voor de dag te komen, is er een gastrol voor een discipel van Gillespie, de 20-jarige Jon Faddis, een trompettist die vooral uitblinkt in de hoge noten.

Een fantastisch concert dat gelukkig werd opgenomen door de VARA en dat hier weer klinkt alsof je erbij bent dankzij de wonderen van de Phoenix mastering, alweer een pluim op de steeds voller wordende tooi van Fondamenta !

Jan van Leersum.

Artiest info
Website  
 

Label : Fondamenta
Distr. : New Art Int.