HARDPAN - HARDPAN

We hebben weer een absolute aanrader ontvangen van distributeur Sonic Rendezvous. De nieuwe cd van Hardpan, zijnde de gelijkgestemde songwriters Todd Thibaud, Joseph Parsons, Chris Burroughs en Terry Lee Hale. Dit viertal ontmoeten elkaar op een gegeven moment in Tuscon, Arizona. Voor de gelegenheid noemen ze zich Hardpan, zoals ook de titel luidt van het verrassende debuut uit 2002. Vlak na de opname van dit succesvolle debuut besluit het kwartet om vier weken op tournee te gaan door Duitsland, Italië, Oostenrijk, Zwitserland en Nederland. Het resultaat van de tour is te horen op twee live-cd's, alsmede een aanvullende dvd met zes tracks. Maar hun individuele soloprojecten, stonden een echte reünie lange tijd in de weg. Parsons en Thibaud kennen elkaar het best, en zijn reeds van in de late jaren '90, naar het Duitse Blue Rose label verhuist met een overvloed aan soloalbums, maar ook diverse andere band projecten als gevolg. Zo vaak zelfs dat ze bij live optredens elkaar kruisten op het podium, waarbij de één speelde als openingsact, en vice versa. Dit leidde dan ook in 2007 tot hun eerste titelloze semi-akoestische album. "Transcontinental Voices" was in 2011 het langverwachte tweede album van dit duo, dat in tegenstelling tot zijn voorganger, een meer inventieve arrangement gerichte productie was, inclusief bijbehorende ritmesectie. Op hun laatste album "Eden" (2014) gaan ze met uitzondering van een klein harmonica en wat percussie terug de rustiger sfeer opzoeken met hun akoestische gitaren en hun gemakkelijk te herkennen stemmen. Ondanks lovende recensies, bleef een doorbraak in Amerika uit. Parsons en Thibaud hebben door de jaren hun aanhang vooral in Europa, met name in Duitsland en Nederland. In Nederland bijvoorbeeld wordt Parsons door een kleine groep zeer fanatieke fans bijna vereerd, maar bij het grote publiek is deze Parsons, ondanks een handvol bejubelde cd’s, nog altijd volslagen onbekend.

Joseph Parsons groeide op in Pennsylvania, verhuisde later naar Los Angeles, Boston, New York en Louisiana, maar maakte ook muziek in de straten van Barcelona en andere Europese steden. Parsons begon professioneel te werken voor Blue Rose in het jaar '98 met het veelgeprezen "5 AM". Een jaar later verschenen de albums "Joseph Parsons" en "Live In Europe", de laatste cd met opnames van zijn Duitsland tour uit 99. De jaren die volgden was meer zijn Hardpan periode, en na een kort project met 4 Way Street, een ander all-star kwartet in een klassieke CSNY-stijl, verschenen bijna jaarlijks soloalbums: "The Vagabond Tales" (2005), "The Fleury Sessions" (2006) en "Heavens Above" (2008), en dit steeds voor het Blue Rose label. De lange blonde Parsons met de kenmerkende, expressieve stem, weet ons al die jaren te verrassen met goede nummers, die hem soms richting pop / rock / folk brengen. Na het zelf in beheer uitgebrachte, "Hope For Centuries" (2011) stapte hij wederom in een andere supergroep, U. S. Rails, en dit samen met Tom Gillam, Ben Arnold, Scott Bricklin en Matt Muir. In 2014 verscheen zijn laatste album "Empire Bridges".

De uit Boston, Massachusetts afkomstige singer-songwriter Todd Thibaud begon ooit als een soort kruising tussen Tom Petty, Freedy Johnston en John Hiatt, al had hij ook al in het begin een duidelijk eigen geluid. In de jaren negentig was Thibaud nog voorman van een gezelschap dat luisterde naar de obscure naam The Courage Brothers. Hiermee bracht hij de albums "Something Strong" (92) en "Wood" (95) uit, twee top albums - die beide later opnieuw uitgebracht werden op Blue Rose. Ondertussen heeft hij een aantal soloplaten op zijn naam staan. "Little Mystery" uit 1999 liet al een volwassen rootsrocker horen met een poppy randje. "Squash" uit 2000 trok die lijn door, en deed hier en daar denken aan Matthew Sweet. Zoals ook bij Parsons heeft de ervaring bij Hardpan, Thibaud duidelijk goed gedaan, want "Northern Skies" (2004) tot zijn laatste album "Waterfall" (2013), waren meteen minder poppy. Zijn gevoelige, mooie stem en de meeslepende harmonieën in deze albums maakten deze platen als niet te overtreffen meester-werkjes.

Over Terry Lee Hale en Chris Burroughs is veel minder geweten, muzikaal dan toch. Van Terry Lee Hale verschenen al vele albums op de markt, toch blijft hij één van die goedbewaarde geheimen binnen het muzikantenmilieu. De nu 64-jarige bard zag het levenslicht in Texas, maar een sedentair leven was niet voor hem weggelegd. Zo belandde hij in het midden van de jaren 80 in Seattle, waar hij al snel bevriend raakte met groepen als Soundgarden, Screaming Trees en The Walkabouts. Als booker / barman kon hij zich perfect integreren in de Seattle-scene. In het begin van de jaren 90 vroeg een Duits label hem of hij "Oh What A World", tot dan alleen op cassette verkrijgbaar, als volwaardig album wou uitbrengen. De man hapte toe en verhuisde naar Europa. Hij slaagde erin om hier de carrière uit te bouwen die hij al lang wenste. Met de regelmaat van de klok brengt hij een album uit, platen die in de meeste gevallen helaas bijzonder weinig aandacht hebben gekregen. Tot vorig jaar het album "Bound, Chained, Fettered" (2016) verscheen, een plaat van een enorme schoonheid en intensiteit. Terry Lee Hale woont inmiddels enkele jaren in Frankrijk en heeft zijn nieuwe plaat opgenomen in Noord-Italië. De plaat ademt desondanks de muziek en sfeer van het Zuiden van de Verenigde Staten. Van de in New Jersey geboren en in Tucson woonachtige Chris Burroughs is het minst geweten. Hij bracht in 1990 het album "West of Texas" op de markt en voor zijn laatste album gaan we zelfs 17 jaar terug. Het album "Loose" (2000) verscheen toen ook bij Blue Rose Records waar ook de andere singer-songwriters van Hardpan hun onderdak hadden gevonden.

In 2013 tijdens een Blue Rose Christmas Party in de Blues Garage in Isernhagen, Duitsland waren de heren van dit kwartet nog eens volledig, en dit was dan ook de aanzet voor de opnamesessies van Hardpan die begin dit jaar in New Jersey plaatsvonden. Het typische Hardpan-geluid moest behouden blijven, dus slechts minimale drums, de belangrijkste focus was op het inventief snarenwerk, de stemmen en de interactie van de individuele muzikanten. Elke muzikant heeft drie songs bijgedragen en vervolgens ook de leadzang overgenomen. De meest prominente penseeltrekken op deze plaat zijn dan wel afkomstig van de harmonieuze vocale verstrengeling tussen deze singer-songwriters, al mag instrumentatie dan spaarzaam en uiterst functioneel zijn, de muzikanten spelen met zo veel klasse en oog voor detail dat de totaalervaring compleet is. Deze plaat bevat 12 tijdloze prachtsongs vol universele thema's met een sierlijke elegantie die voor een eeuwige houdbaarheidsdatum zorgt. Vier verschillende muzikanten, vier verschillende stemmen, vier verschillende stemmingen gecombineerd tot een enkele eenheid, zoals slechts een paar individuele artiesten het snappen - dat is het typische Hardpan-geluid. Americana zoals gesmeed door Hardpan is oprecht en puur, dus is deze titelloze studioplaat beslist een aanrader.

 


 

Artiest info
Website  
 

Label: Blue Rose Records
Distr.: Sonic Rendezvous

video