FRED WICKHAM - MARIOSA DELTA 

Sommigen van jullie herinneren zich misschien nog de uit Missouri komende rockband Hadacol uit de jaren '90. Deze band maakte twee meesterlijke albums. "Better Than This" (1999) en "All In Your Head" (2001) en stonden vol energieke rootsmuziek. Deze platen werden in kleine kring de hemel in geprezen en in één adem genoemd met platen van grootheden als Uncle Tupelo, Green On Red, Jason & The Scorchers, the Bottle Rockets en The Old 97’s. Maar dat was dan ook het laatste wat we van Hadacol hoorden. Na een reünie enkele jaren geleden begon het weer te kriebelen met de onlangs overleden Lou Whitney (The Skeletons) en Fred Wickham, en beslisten deze heren dan ook om verder te gaan. Bij Whitney werd echter terminale kanker vastgesteld, maar samen met Wickham werkte hij de laatste studio opnames nog af in 2014, het resultaat hoor je nu op "Mariosa Delta".

Gitarist / zanger Fred Wickham bracht hiervoor terug een deel van de band bij elkaar, met o.a. Richard Burgess op bas en uit Whitney's bands Skeletons / Morells een mooie keuze van artiesten als D. Clinton Thompson op elektrische gitaar, Joe Terry aan de piano en orgel, Bobby Lloyd Hicks als backing vocals en natuurlijk Whitney zelf op akoestische gitaar in het nummer "Wedding Song". Deze reünie inspireerde Wickham tot het schrijven van dertien songs, en dit leverde in de vorm van "Mariosa Delta" een even verrassende als overtuigende comeback op. Het knappe van de comeback van Wickham is dat de plaat overduidelijk is geworteld in de vroege jaren 70, maar desondanks ook een aantal decennia later nog urgent en essentieel klinkt.

Wickham maakt nog altijd prachtig ingetogen songs. Het zijn songs die zoals in de opener beginnen met de fiddle van Dave Wilson en doorleefde vocalen, waarna met name het pianospel van Joe Terry  voor een flinke dosis extra melancholie en warmte zorgen. Dit nummer komt mooi verdeeld nog drie keer terug in korte instrumentale reprises waarbij trompet en trombone de sfeer verder bepalen. In ieder geval was deze openingstrack pas een paar seconden onderweg toen ik het al voor de eeuwigheid had opgeslagen. En wat voor de openingstrack geldt, geldt voor heel veel songs op "Mariosa Delta". Wickham heeft een stem die zijn gelijke niet kent en het is een stem om zielsveel van te houden. Het vormt de basis voor subtiel geïnstrumenteerde en stuk voor stuk direct memorabele songs.

In de titelsong zingt Wickham over een oude familietragedie. Wickham's grootouders hadden toen een nachtclub in Missouri met de naam Mariosa Delta . Aldaar werd de broer van Fred’s grootvader in 1940 neergeschoten en deze tragedie herleeft in Mariosa Delta 1940. Niet bepaald iets om vrolijk van te worden. Maar ook in songs als "I Don’t Have To Like It", "Red Light" en in "Wish You Were Here Tonight" schept Wickham bakken melancholie over je heen. Het is melancholie die dit keer is verpakt in nog net wat intiemere songs en het zijn songs die stevig aankomen. "Mariosa Delta" is zo’n plaat die steeds weer voor kippenvel zorgt. Het is zo’n plaat die steeds dieper onder de huid weet te kruipen en je hierdoor heel snel heel dierbaar is.  Ook de nieuwe plaat van Fred Wickham dreigt weer wat onder te sneeuwen in het enorme aanbod van de vorige maanden, maar geloof me, dit is één van de belangrijke releases van het jaar. Wat een prachtplaat.

Artiest info
Website  
 

label: Thirty Days
distr.: Sonic Rendezvous