MICK HARVEY - INTOXICATED WOMEN, VOL. ‘ OF SERGE GAINSBOURG TRANSLATIONS

Mick Harvey…twintig jaar lang één van The Bad Seeds en ook de man die Nick Cave’s “Dig Lazarus, Dig” van arrangementen voorzag, is vooral een man van de kleine lettertjes. Je kent ‘m alleen maar omdat je Cave beluistert met het CD-hoesje op schoot en daarin dus z’n naam tegenkomt. Dik twintig jaar geleden begon Harvey het werk van Serge Gainsbourg te bewerken en, zoals hij het zelf noemt, de “vertalen”. In die reeks kwam zopas het finale vierde deel uit onder de nogal veelzeggende titel “Intoxicated Women”, een titel die, als hij in het Frans was gebezigd, uit de pen van de Grand Serge himself had kunnen komen.

Ik moet, voor alle duidelijkheid, toegeven dat ik de eerder verschenen drie volumes niet gehoord heb en me dus moet beperken tot de vijftien nummers van dit nieuwe schijfje. Harvey neemt zelf de vocals voor zijn rekening, behalve als hij -en dat is zo in ongeveer de helft van de songs- een beroep doet op zangeressen om de rol van Jane Birkin of France Gall over te nemen.

In opener “Ich Liebe Dich…Ich Dich Auch Nicht”, zoals je al kunt vermoeden een hertaling van “Je t’ aime…moi non plus”, horen we Andrea Schroeder, die later ook nog terugkomt voor “God Smokes Havanas” (“Dieu est un Fumeur de Havanes” en voor “Striptease”. Vader en zoon Mick en Solomon Harvey verdelen de zang op “Baby Teeth, Wolfy Teeth”, alias “Dents de Lait, Dents de Loup”, terwijl Jess Ribeiro de show steelt op de absolute topper van de plaat, “Prévert’s Song” en later nog opduikt op “The Drowned One” (“La Noyée”).

Nog meer Australisch vrouwelijk vocaal talent horen we met Xanthe Waite in “Contact”, “Puppet of Wat, Puppet of Song” (“Poupée de Cire, Poupée de Son”) en “The Homely Ones” (“Les Petits Boudins”) en er is ook Sophia Brous met “The Eyes To Cry” (Les Yeux Pour Pleurer” en “While Rereading Your Letter” (“En Relisant Ta Lettre”).

Vijftien nummers dus, samen goed voor dikke drie kwartier fijne herwerkingen van popdeuntjes uit een tijdperk dat de meesten onder ons alleen maar kennen van horen zeggen, maar waarin Gainsbourg zeker een aantal mijlpalen van songs heeft nagelaten. Al viel het me nu alweer op, dat we ons de man toch vooral vanwege zijn imago en zijn permanent opgestoken middelvinger herinneren. Of kan u, zonder te spieken, zeven songtitels van hem opsommen?

Dat neemt allemaal niet weg dat Mick Harvey een fijn document gemaakt heeft: een document dat het oeuvre van een bijzondere man openbaart voor een publiek dat hem voorheen allicht niet kende. De bewerkingen zijn duidelijk gemaakt door een man die, in de eerste plaats, bijzonder goeie oren aan zijn hoofd heeft. Daarnaast kun je eraan horen dat hij het werk van Gainsbourg echt begrijpt en dat hij niet te beroerd is om op het randje van het absurdisme te gaan dansen. Net als bij Gainsbourg, gaan humor en zwartgalligheid ook hier gezellig hand in hand en als dat gebeurt met de speelsheid, die de jaren ’60 en ’70 in de Franse pop beheersten, is daar niks mis mee.

Is dit een wereldschokkende plaat? Allicht niet, maar dat was ook met de originelen niet zo. We Maakte Harvey fraaie bewerkingen, die op zichzelf het beluisteren waard zijn en tegelijk de weg naar het origineel opengooien voor wie die nog niet kende. Ook dat is een verdienste, naast de zeer fijne arrangementen die her en der over de plaat uitgestrooid werden. Fijn schijfje, voorwaar!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Mute Records
Distr.: PIAS

video