ERLEND APNESETH TRIO - DET ANDRE ROMMET

Er is duidelijk wat aan de gang in de muziekscene van Noorwegen.Heel recent hadden we het in deze kolommen over Unni Lovlid, die over allerlei grenzen heen naar Japanse muziekvormen ging kijken en nauwelijks enkele dagen later krijgen we meteen drie CD’s voor de wielen geschoven van jonge Noorse bands, waar de mensen van de platenfirma alhier, duidelijk wat van plan zijn. We doen ons best om ze alle drie tot hun recht te laten komen en we beginnen bij Erland Apneseth, een in eigen land al meermaals gelauwerde bespeler van de hardingen middel, dat wat gekke, van de viool afgeleide instrument, waar vijf extra snaren op geplaatst worden, die niet echt bespeeld worden, maar wel resoneren en op die manier heuse akkoorden gaan voortbrengen. Apneseth is dus een expert op dat instrument, dat heel lang voorbehouden leek voor “echte” folkies”, maar dat stilaan ontdekt en tot nieuw leven gebracht wordt door een hele generatie jonge muzikanten die vaak uit de jazz komen en die, middels hun drang tot exploreren en experimenteren, de grenzen tussen de verschillende genres proberen weg te vegen of ze minstens proberen te overstijgen.

Wij hebben bij ons zo’n beetje hetzelfde meegemaakt met het diatonische accordeon, en ik moet zeggen dat de beweging, die zich in Noorwegen lijkt te voltrekken, minstens even interessant klinkt. Voor deze CD, zijn derde, maar eigenlijk de tweede die echt vlotjes verkrijgbaar is, werkte Apneseth samen -zoals hij dat trouwens al deed op één nummer van zijn vorige plaat “Blikkspor”- met drummer Øyvind Hegg-Lunde en gitarist/electrowizzard Stephan Meidell, met wie hij sinds een paar jaar een heus vast trio vormt en die dus eigenlijk zijn kompanen zijn geworden op de zoektocht die hij onderneemt naar de mogelijkheden van zijn instrument.

Al improviserend werkt het trio -ze noemen zichzelf “klankenjagers”- ongemeen straffe soundscapes -ik gebruik de term omdat ik niet meteen iets beters in mijn woordenboek heb staan-, die werkelijk boeien van A tot Z, al zijn ze niet altijd even makkelijk te doorgronden. Apneseth en zijn medemuzikanten lijken wel een geheel eigen taal ontdekt te hebben, een klankentaal, die ook nog eens melodieën weet te vatten en die, telkens weer in dat grensgebied tussen folk, jazz en improvisatie, de luisteraar bij de nek grijpen en hem onderdompelen in een absoluut apart universum, waarin ogenschijnlijk met elkaar conflicterende geluiden toch tot harmonie gebracht worden. De plaat heet wellicht niet toevallig “Det Andre Rommet” ofte “De andere kamer”: dit is muziek waar je als luisteraar geen zicht op krijgt, maar die intrigeert omdat ze gespeeld wordt, als ware het in een andere kamer, zodat je alleen de geluiden hoort, maar niet kunt zien hoe ze gemaakt en met elkaar in verbinding gebracht worden.

Mede door de manier waarop de tracks achter elkaar geplaatst zijn, wordt de beluistering van deze CD een onnoemelijk indrukwekkende gebeurtenis. Niks voor in de auto, noch voor bij de afwas, maar wie veertig minuten kan luisteren en bereid is mee te gaan in deze muziek die voor het theater gemaakt lijkt, die ondergaat een ervaring, hij krijgt een bad van onverwachte, ongekende maar o zo weldadige experimentele geluiden die hem behoorlijk onder de indruk zullen achterlaten. Ik wil dit ooit live kunnen zien, want op plaat is het nergens minder dan adembenemend!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Hubro
distr.: PIAS

video