UNNI LOVLID - HYMN

Iets zegt mij dat de naam van de Noorse zangeres Unni Lovlid bij weinigen onder ons een belletje zal doen rinkelen. Dat was ook bij mij niet het geval, maar sinds ik deze CD in handen kreeg om er wat over te schrijven, raak ik meer en meer in de ban van deze jonge vrouw die, zo leert mij het wereldwijde web, een heel lange muzikale reis aan het ondernemen is en die, overal waar ze komt, aan de slag gaat met volksmuziek van terplekke.

Deze keer leidde de reis naar Japan, van waaruit ze de gagaku traditie meenam en die, samen met de persoonlijkheid van de begeleidende muzikanten, verwerkte tot een nieuw soort muziek, dat, ondanks alle wendingen en bewerkingen, toch “klassieke” folk blijft.

We weten onderhand allemaal dat folk uit Scandinavië een bijzondere toon heeft: de stemmen van de zangeressen zijn veelal erg lief en zacht, de sfeer van de muziek doet dan weer vaak aan donkere dagen denken. Dat gegeven, samen met de inbreng van Remi Miura op shõ , het basisblaasinstrument binnen de gagaku, en Kaizan Harago op shakuhachi of fluit, en de bij momenten nogal indrukwekkende passages die Håkon Thelin uit zijn staande bas tovert, creëert op deze CD een sprookjesachtige sfeer, waarbinnen Unni haar Japanse trouvailles verbindt met Noorse traditionals en op die manier een wereld tot leven brengt, die je haast als vanzelf bij Bjork brengt. Alleen is de stem van Unni oneindig keren veel puurder en beluisterbaarder en dat maakt dan weer dat de vijfig minuten, die deze CD lang is, nergens té lang gaan lijken.

Heel af en toe herken je een flard van één of ander folknummer, zoals bij voorbeeld “Sommarkveld” dat door “Hikari furo Oto” heen gedrapeerd is, of “Den forste tanken”, dat, in een lichtjes andere versie, door de Coen Brothers gebruikt wordt in de film “Fargo”. “Vind, kom” is dan weer een oudere compositie van Unni, die hier nieuw leven ingeblazen wordt -en dat laatste is nogal letterlijk te nemen…

Ik weet niet of deze intense, ultra breekbare muziek voor iedereen weggelegd is, maar zelf ben ik er redelijk ondersteboven van: de combinatie tussen Scandinavische en Japanse klanken werkt wonderwel en mij zou het allerminst storen als ik dit op een dag zou kunnen gaan bekijken in een theaterzaal met heel goeie akoestiek. Tegelijk vrees ik, dat sommige mensen afgeschrikt kunnen worden door het toch wel lichtjes dwingende en veeleisende karakter van de muziek. Laat u echter niet afschrikken: je moet even wennen, maar eens u zover bent, opent zich een wereld vol verbazingwekkend mooie muzikale figuren, die u anders allicht voor films had voorbehouden. Voor fijnproevers dus, of voor mensen die proberen dat te worden….

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Heilo
distr.: PIAS

video