MOSKUS - ULV ULV

Het begint er stilaan op te lijken dat we ergens in villa H. een apart kastje of rekje moeten gaan voorzien voor de cd’s die ons bereiken van bij het Noorse label Hubro. Ik wees elders al op de CD van het Erlend Apneseth Trio en gelijktijdig met die CD bereikt ons de derde plaat van een hoogst intrigerend trio dat we een paar jaar geleden puur toevallig live aan het werk zagen in Gent. Dat we daar waren, had alles te maken met de aanwezigheid van Nils Økland, die geweldige Hardanger fiddler, die we dan weer leerden kennen via zijn samenwerkingen met Ruben Machtelinckx en Nils Van Heertum.

Maar we zouden het over Moskus hebben. Dat trio, dat Trondheim als uitvalsbasis heeft, bestaat uit toetseniste Anja Lauvdal, bassist Fredrik Luhr Dietrichson en percussionist Hulbækmo. Zo’n jaar of drie geleden gooiden ze bepaald hoge ogen met hun “Salmesykkel”, een trucje dat ze een jaar later nog eens overdeden met “Mestertyven”. En nu is er dus die derde plaat, waarop, laat ik dat maar vooraf zeggen, Nild ØKland op twee nummers komt meespelen.

Wat je hier te horen krijgt, lijkt mij een mooi voorbeeld te zijn van wat de mensen bij Hubro voor ogen hebben: muzikanten die grenzen verleggen, die de mogelijkheden van hun instrumenten aftasten en die, uit de clash der ideeën, nieuwe geluiden puren en daarmee aan de slag gaan om van die geluiden ook muziek te maken. Bij wijlen klinkt het wel experimenteel, maar op geen enkel moment komt het geforceerd over en dat is sterk, als je er rekening mee houdt dat naast de al genoemde -en “klassieke” - instrumenten ook gebruik gemaakt wordt van dingen die je eerder met vaudeville of burleske zou associëren. Ik denk hier aan de zingende zaag, de mondharp of het klokkenspel, toch niet meteen traditionele jazzinstrumenten.

Wie een songtittel weet te bedenken als “We Will Always Love You too, Whitney Houston”, die kan bij mij een potje breken, zeker als zo’n nummer even later het gezelschap krijgt van een bijna tien minuten lang ”Borre Borre gulleple, slå vekk”, waarin Økland een tweede maal ten tonele verschijnt en wel heel nadrukkelijk zijn stempel op het nummer drukt. Kijk, daar zijn wij nu eens verzot op, zie, zo’n vier muzikanten die, wars van zowat alle conventies, muziekjes in mekaar boksen, die misschien niet altijd even toegankelijk zijn, maar die wel tot de essentie herleid zijn.

Wat dan overblijft, is, in mijn oren toch, ronduit prachtig en verdient het gehoord te worden. Voor dit soort muziek moet je gaan zitten, maar dat mag niet echt een bezwaar zijn: dingen die te gemakkelijk je oor binnenkomen, dreigen ook gemakkelijk van de harde schijf te verdwijnen. Niet zo met deze plaat, dus. Dit vergt drie kwartier aandacht, maar de beloning is er des te mooier om. Norway rules!

(Dani Heyvaert)

Artiest info
Website  
 

Label: Hubro
distr.: PIAS

video