PICIDAE - IT’S ANOTHER WORD

Ik schreef het de voorbije weken al meermaals en ik moet/mag mezelf herhalen: ik heb het gevoel dat een aantal mensen uit de muziekbusiness van de Lage Landen recent Scandinavië ontdekt hebben er er wat mee van plan zijn. Ik kan het anders niet verklaren, dat ik de voorbije twee maanden een dik half dozijn nieuwigheden uit die contreien ter recensie doorgestuurd kreeg. Dat ik met elk van die zaken blij ben, is dan meegenomen: er zitten in Noorwegen en aanverwante landen blijkbaar net zoveel mensen die met boeiende muziek bezig zijn,   ls overal elders ter wereld. Er staan ons dus nog mooie dingen te wachten, en dat leid ik graag af uit ampele beluistering van deze CD.

De titel, met spatie, betreft geen tikfout: blijkbaar zag het echtpaar Sigrun Tara Overland/Eirik Dorsdal deze tekst meermaals staan tijdens een toernee: oorspronkelijk stond er kennelijk wel degelijk “world”, maar op meerdere plaatsen hadden mensen de “l” weggehaald, zodat het woord er kwam te staan zoals het nu de hoes van deze fijne CD siert.

“Fijn”, zeg ik en dat meen ik: de combinatie van een heel mooie stem -uit de buurt van die van een jonge Kate Bush-, met een veelheid aan snaarinstrumenten, beginnend bij de evidente gitaar, maar eerder uitdienend naar de lier, dat kleine harpje, dat je wel eens op oude tekeningen ziet, de autoharp en zelfs de Japanse taishōgoto -een variant van wat we in Zweden kennen als de “nyckelharpa”. Tot hier de inbreng van het vrouwelijke deel van dit koppel. Echtgenoot Eirik bespeelt dan weer allerlei elektronische instrumenten maar schittert toch vooral door zijn fluweelzachte trompetspel.

De combinatie van soms middeleeuws klinkende liederen met het sprookjesachtige dat wel vaker de boventoon voert in Noorse muziek, blijft plakken. Dat heeft ook weer veel te maken met de afwisselend “klassiek” getinte en modern/elektronisch georchestreerde melodieën, waarboven Sigrun afwisselend Engelse en Noorse (enfin, dat dénk ik toch, want bij momenten gaat het echt enkel om de klankencombinaties) teksten debiteert. Die ingrediënten samen worden door het duo bijeengebracht en geserveerd als een uiterst subtiel muzikaal vlechtwerk, waarin je bij elke nieuwe luisterbeurt nieuwe patroontjes en tekeningetjes ontwaart.

Dit soort schoonheid laat zich niet meteen in al haar glorie ontdekken, al kan je deze plaat ook rustig als achtergrond gebruiken: niemand zal gillend wegrennen. Pas wanneer je écht gaat luisteren, zonder andere activiteiten of stoorzenders in de buurt, dan krijg je echt toegang tot de veelgelaagde schoonheid van deze 36 minuten durende prachtplaat. Uit de biologielessen van heel lang geleden, onthield ik dat Picidae bij ons spechten genoemd worden. Nu, als er iets niét samengaat, dan is het wel het geluid van een specht en de muziek van dit Noorse duo.

Noorwegen verrast nog maar eens. Ik heb het gevoel dat ik van die “Nordic Wave” nog een tijdje niet snel genoeg zal krijgen, al denk ik dat je, wat live concerten van een duo als dit, aangewezen bent op een kerk of minstens een zaal met héél goeie akoestische kwaliteiten. maar die hebben we hier wel. Toch? Laten we de live ontdekkingstocht alvast vorm beginnen te geven, heren programmatoren !

(Dani Heyvaert)

 

 

Artiest info
   
 

Distr.: PIAS Belgium

video