VALKYRIEN - PRØV Å SI NOE TIL MEG NÅ

Je maakt wat mee als recensent: krijg je plompverloren een pakketje nieuwe releases in de bus, waarvan ééntje van Noorse komaf blijkt te zijn. Je begrijpt daar geen jota van, het inlegboekje maakt je ook al niks wijzer en toch word je verondersteld er iets zinnigs over te schrijven. Op zo’n moment is een mens blij dat het wereldwijde web bestaat. Daar leerde ik dat de band vroeger Valkyrien Allstars heette, dat ze debuteerden in 2007 en dat ze met deze nieuwe (de titel blijkt zoveel te betekenen als “probeer me nu iets te zeggen”) aan hun vijfde plaat toe zijn. “Ze”, dat zijn Marita Vårdal (toetsen), Bård Ingebrigtsen (gitaar) Martin Langlie (drums),Magnus Larsen (bas), Erik Sollid (tenorgitaar) en Tuva Syvertsen (synth en Hardanger fiddle). Al is het mij niet meteen duidelijk in hoeverre deze line-up al dan niet langere tijd zal meegaan.

Op die nieuwe plaat -en ik geef grif toe dat ik nooit eerder ook maar één noot van hun muziek hoorde en dus ook niet kan vergelijken- mengen ze traditioneel klinkende melodieën, deels gespeeld op even traditionele instrumenten, met hedendaagse akoestische popdeuntjes en ik moet zeggen dat de cocktail na enkele beurten erg fijn begint te klinken. Natuurlijk: in het begin moet je wennen aan de wat vreemde klanken en composities, maar naarmate je door de bovenlaag heen kan kijken, krijg je meer oog en oor voor de superknappen harmonieën, wat niet zo gek is, als je in aanmerking neemt dat vier van de zes groepsleden ook een deel van de zang voor hun rekening nemen.

Wat levert dat allemaal op, alles bijeen? Dat levert 8 tracks op, die samen op 41 minuten afklokken; de slottrack “jeg lover deg” -betekent zoveel als “ik beloof je”- duurt in z’n eentje al tien minuten en is overigens de terechte afsluiter van de plaat, die voor het overige bol staat van op folk gebaseerde, veelal enigszins zweverige liedjes, die een sfeer uitademen, die je, als volslagen leek, inderdaad aan Noorse fjorden doen denken, maar die tegelijk afgewisseld worden met huppeldingetjes, die ook hier bij ons gemaakt hadden kunnen zijn. Intrigerend klinkt het alleszins: ik zou er wel wat voor over hebben om de dames en heren eens live aan het werk te zien, al ben ik er nog niet uit of dat dan in een folkclub moet zijn, of in een theaterzaal of op een festival. Ik ben voorlopig geniet het theater te verkiezen, omdat de subtiliteit en de kracht van de samenzang daar het beste tot hun recht zouden komen, maar ik kan me ook daar geweldig in vergissen.

Wat ik wél zeker weet, is dat deze CD meer dan gemiddeld lang in de cd-speler van mijn auto vertoefd heeft: ik heb de plaat intussen een keer of acht gehoord en keer op keer ontdek ik nieuwe, verrassende wendingen. Let wel: je moet hier met je volle aandacht bij zijn. Mij lukte het niet deze CD te beluisteren terwijl ik andere dingen aan het doen was, maar dat komt bij mij wel meer voor…In elk geval ontdekte ik een heel pure, subtiele plaat vol knappe harmonieën, met melodieën die misschien niet voor de hand liggen, maar tegelijk krachtig genoeg zijn om zich, beetje bij beetje, onder je schedeldak te wurmen. Fijne plaat dus van een band die perfect op zijn plaats zou zijn op het zomerse Feeërien hier in Brussel. Misschien leest er wel iemand van de AB mee?

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Heilo
distr.: PIAS