MUCHACHO & LOS SOBRINOS - CARABUTSI

Ik weet niet in hoeverre u vertrouwd bent met de Rumba Catalana, lezer, maar misschien kan ik u even bijlichten, door de naam “Peret” te laten vallen. “Borriquito”, weet u nog wel? Die zomerhit uit 1971, die ons met z’n allen met het genre liet kennis maken. In Spanje en vooral dan in Catalonië was Peret -hij overleed in 2014- een heuse ster en werd zijn manier van gitaar spelen, waarbij hij er niet voor terugschrok om dat instrument tussen twee akkoordenreeksen door een paar rondjes om haar eigen as te laten draaien, een referentie. Die beweging wordt tot op vandaag “El Ventilador” (de ventilator) genoemd en is ook een van de handelsmerken van de jonge band waar we ’t vandaag over moeten hebben.

Maar eerst nog wat over de Rumba Catalana: de kenmerken zijn een gitaarstijl, die erg dicht bij de flamenco aanleunt en die in de jaren ’50 van vorige eeuw door de Romani gemeenschap van Barcelona “geïmporteerd” werd en algauw invloeden vanuit de Cubaanse son -de “claves”- en vanuit de toen stilaan opduikende rock ’n’ roll overnam , een ritme dat met handclaps, conga’s en bongo’s opgewekt wordt en vooral met teksten die zo goed als altijd tweetalig zijn. Het Spaans en het Catalaans wisselen elkaar af, de thema’s die bezongen worden, kunnen gaan van politieke situaties tot een stukgelopen relatie. Tot hier deze situering, die ik alleen nog wil vervolledigen door de namen te laten vallen van The Gypsy Kings, El Chinchilla en La Troba Kung Fù. Deze laatste band is de voorbije tien jaar alomtegenwoordig in de Catalaanse muziekscene en dus ook waar een nieuwe rumbaplaat uitkomt: Joan Garriga van “La Troba” speelt, als vanzelfsprekend mee op deze CD.

Muchacho heet van zijn echte naam Miguel Serviole en hij is de zanger en drijvende kracht achter de groep, die eigenlijk een vijf- tot tiental is en simpelweg bestaat uit broers, familie, buren, jeugdvrienden, die allemaal opgroeiden in de wijk Gràcia en meer bepaald de Carrer de la Cera en Hostafrancs. In die buurten is de rumba simpelweg het muzikale dieet waar je mee opgroeit en dus zijn de klank en de stijl van de nummers redelijk zeker te voorspellen: er wordt gefeest, er wordt gedanst en het is behoorlijk eenvoudig: wie zijn rolstoel niet in beweging krijgt bij deze muziek, die ligt wellicht in coma.

Om maar te zeggen dat deze muziek ongelooflijk aanstekelijk is en stilzitten gewoonweg uitsluit. De elf door Muchacho zelfgeschreven nummers leveren een feestje op, veertig minuten lang ga je door een heel weldadig bad van razendsnelle gitaren, teksten, die als geweersalvo’s op je afgevuurd worden, ritmes waar je haast duizelig zou van worden -al brengt heel af en toe een wat lomere reggaebeat op dat punt wat ademruimte- en dus, alles bijeen opgeteld, een sfeer, die, naar mijn gevoel niemand kan onverschillig laten.

Er circuleren best wel enkele Youtubefilmpjes van de band en de spotify-link hiernaast kan u ook verderhelpen, zodat u mij niet op mijn woord moet geloven. Maar neemt u toch maar van mij aan dat deze “Carabutsi” een geweldige, opzwepende, feestelijke plaat is, die ik mezelf niet graag zou moeten ontzeggen. Overigens, heren en dames festivalprogrammatoren, er komt alras een nieuw seizoen aan en u zal stilaan wel uw affiches aan het klaarstomen zijn, vermoed ik. Ik zou deze Muchacho niet meteen over het hoofd zien !

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

label : Satelite K
distr.: Xango

video