THE LUCAS HANEMAN EXPRESS - TEARING UP THE RAILS

Singer-songwriter Lucas Haneman, eigenlijk multi-instrumentalist , presenteert ons met “Tearing Up The Rails” zijn vierde album. Samen met drummer Jeff Asselin, bassist Martin Newman en achtergrondzangeres Megan Laurence vormen zij de Canadese Bluesband The Lucas Haneman Express. In eigen land wisten zij al enige faam te verwerven, in 2015 wonnen ze trouwens de Ottawa Blues Challenge wat hen toe liet deel te nemen aan de Internationale Blues Challenge in Memphis waar ze strandden in de halve finales.

Op dit album krijgen we maar liefst 14 originele songs te horen in een totaalsound die zij zelf omschrijven als moderne Blues. De plaat werd grotendeels opgenomen in de Gallery Recording Studios in Ottawa. Drie songs echter in de legendarische Sun Studios in Memphis en dat is er aan te horen, maar hierover later meer. Lucas is een begenadigd gitarist die op zijn zesde het instrument leerde bespelen. Nu, op zijn dertigste is hij al zo een veertien jaar leraar en performer. Op deze uitgave kan je invloeden ontwaren van Soul, Rock, Folk en, vooral, Funk.

De zéér sterke opener “The Verdict” kent een schitterende ritme versnelling met indrukwekkende bluesharp van Steve Marriner, maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat Lucas’ stem wat licht uitvalt bij het stevige werk dat we hier op deze track toch mogen horen. Beter is die op het hierna volgende “Give Me Life”. Het is niet toevallig dat we bij deze song moeten denken aan de Elvis van begin jaren 70. Luister zelf maar eens naar het toch wel funky getinte nummer dat één van de tracks is dat werd opgenomen in de Sun Studio’s. Samen met het, in hetzelfde genre badende “Calling The Blame”zou je het zelfs radiohit potentieel kunnen toe dichten.

Het trage, maar eerder klassiek te noemen, “Waiting At Your Door” kan ons vooral bekoren door het toetsenwerk van Jesse Whiteley maar er komt later op de plaat nog een betere slowblues: het lichtjes jazzy gekruide “That’s The Truth”. Deze laatste is tegelijk één van de hoogtepunten van de plaat met een weergaloze gitaarsolo van Haneman en schitterend vocaal debat tussen hem zelf en Megan Laurence.

Even verrassend als aangenaam is hun versie van Bryan Adams’ “Run To You”. Van de song blijft echter alleen de tekst herkenbaar , muzikaal werd het in een gesmaakte Muddy Waters stijl gegoten met een, alweer briljante Marriner als intro en een Lucas die weer ten volle zijn talent op de snaren kan en mag demonstreren. Hetzelfde kan gesteld worden bij de tweede cover op het album: Steppenwolf’s “Magic Carpet Ride”. Van het originele nummer brengt de band hier een, bijzonder gesmaakte, haast punk-achtige rockversie die hier ten huize op bijzonder veel applaus werd onthaald.

Trouwens, rocken kunnen ze als de besten. Het ruige, afsluitende “Working Band” bijvoorbeeld waar de stevige fundering, gelegd door Asselin en Newman, de inspirerende basis is voor het loos gaan van Lucas en toetsenist Jesse Whiteley. Maar evenzeer weten ze te overtuigen met akoestische ballades als “Love Shine” of het uit diverse invloeden ontsproten “Storybook Love” dat je pas na meerdere, de teller staat hier op tien, beluisteringen volledig kan vatten en in de armen gaat sluiten. Op dit soort songs komt trouwens de stem van Haneman het best tot haar recht.

“Tearing Up The Rails” is , wat je kan noemen, een groeiplaat die bij iedere beluistering beter wordt. Of je dit nu kan gaan beschouwen als moderne Blues is een ander paar mouwen. Wij houden het eerder bij boeiende Rock. Wat ongelijk van kwaliteit misschien maar het zit verdomd goed in mekaar.

Luc Meert

 


Artiest info
Website  
   

CD Baby

video