DROPKICK MURPHYS – 11 SHORT STORIES OF PAIN & GLORY

Groepen zoals de ‘Dropkick Murphys’ zult u niet zoveel in het wereldwijde muzikale aanbod kunnen terugvinden. Hun Keltische punkrocksound is vrij uniek te noemen, zeker als we er bij vertellen dat de roots van deze in 1996 opgerichte formatie liggen in de Amerikaanse stad Quincy die deel uitmaakt van de metropool Boston, Massachusetts.

20 jaar na hun debuut in de punkscène komt deze zeskoppige groep op de proppen met een negende studioalbum sinds hun debuutalbum “Do Or Die” uit 1998. De nieuwste plaat van ‘Dropkick Murphys’ heet “11 Short Stories Of Pain & Glory” en bestaat dus uit elf nieuwe nummers van de band die is samengesteld uit leadzanger Al Barr, gitarist-accordeonist Tim Brennan, 2e leadzanger en bassist Ken Casey, de banjo, bouzouki, mandoline, mondharmonica en akoestische gitaar spelende Jeff DaRosa, gitarist James Lynch en drummer Matt Kelly.

Ondanks die sterke link met Boston verkoos de band deze keer om dit album op te nemen in El Paso in de Amerikaanse staat Texas. De bandleden hebben doorheen de laatste twee decennia ook een sterk sociaal engagement ontwikkeld en doen aan ‘fundraising’ voor liefdadigheidsorganisaties die zich bekommeren om kansarme kinderen en om oorlogsveteranen.

Het rocknummer “Rebels With A Cause” op deze plaat gaat over kinderen die als hopeloze gevallen worden afgeschreven en voor altijd in de goot of in de criminaliteit dreigen te belanden. “Paying My Way” is dan weer een song over de moeilijke weg om uit een verslaving te geraken, op weg naar een beter en meer hoopvol leven. Het nummer “4-15-13” is een emotioneel eerbetoon aan de slachtoffers van de terroristische bomaanslag tijdens de marathon in Boston op 15 april 2013.

Niet alle liedjes zijn bedoeld als sociaal engagement, want er wordt ook teruggeblikt op de kindertijd en soms wordt er zelfs gewoon lekker dynamisch punk rockend amusement gebracht zonder betekenisvol thema in de song, zoals in de door gastmuzikant Lee Forshner op doedelzak begeleide eerste single “Blood” (zie video), in “Sandlot” of in “I Had A Hat” en “Kicked To The Curb”. Openingstrack “The Lonesome Boatman” is ook al zo’n typisch Keltisch meeschreeuwbaar dronkemansnummer zonder woorden.

Het rauwe punkrocknummer “First Class Loser” zou wel eens het lijflied van de nieuwe Amerikaanse president kunnen worden, want qua tekst lijkt deze song toch wel erg sterk over hem te gaan. Verder krijgen we ook nog een volledig aan deze band aangepaste versie van de voetbalklassieker “You’ll Never Walk Alone” die heel ingetogen begint, maar daarna al snel ontaardt in een door veel drank overgoten punksong.

Aan het einde van deze plaat wordt door de band op passende wijze beleefd afscheid genomen met de toepasselijke song “Until The Next Time”. We zullen dus later zeker ook nog van ‘Dropkick Murphys’ gaan horen en daar hebben wij helemaal geen probleem mee, want van stijlgenoten ‘The Ramones’, ‘The Pogues’ of ‘The Sex Pistols’ zullen we wellicht geen nieuw werk meer moeten verwachten.

(valsam)

 

25 januari 2017: Heineken Music Hall, Amsterdam-Zuidoost, NL

 



Artiest info
Website  
 

Label: Born & Bred Records
Info: [PIAS]

video