ANN DUGGAN - DUST UPON THE WIND

Het is soms verbazingwekkend, hoe het kan gebeuren, in tijden waarin de wereld aan ieders voeten ligt en je middels twee muisklikken om het even welk TV-station waar ook ter wereld, kunt aanklikken, hoe het dus kan gebeuren dat iemand, zoals Anne Duggan op nauwelijks een paar kilometer van onze deur al ruim twee decennia lang muziek maakt, meerdere platen op haar actief heeft en toch volledig onder de radar weet te blijven.

Enfin, dat euvel is bij deze dus verholpen: wij weten vanaf nu wél wie deze dame is en dat lijkt me net op tijd/ Immers, met haar nieuwe plaat blijkt Ann het feit te vieren dat ze twee decennia bezig is en wat meer is: al die hele tijd is ze lid van een soort drie-eenheid, die ze vormt samen met haar vaste gitarist Rob Hines -een meneer die soms wel eens vergeleken wordt met Richard Thompson, wat, zeker in Engelse context, geen klein bier is- en haar al even vaste songschrijver Colin Granger.

Naar ik kon uitvissen, waren het Colin en zijn songs die, ruim twintig jaar geleden, Ann ertoe aanzetten te gaan zingen: de man schreef zodanig fraaie songs, dat er wel iémand gevonden moest worden om ze te zingen en kijk, vandaag zijn we twintig jaar en twee Amerikaanse tournees verder en is er dus dit feestalbum. Daarop brengt Ann, meestal slechts begeleid door de akoestische gitaar van Rob Hines, twaalf nieuwe songs van Granger. Die songs handelen over de gewone en minder gewone dingen des levens: de Liefde, hoe ze open bloeit en weer stukgaat. Naar de beknopte tekst op het binnenhofse van de plaat stelt, laten de nummers de luisteraar altijd de keuze om al al dan niet iets uit te leren of er iets mee aan te vangen.

Dat levert al met al een heel fijne plaat op: de stem van Ann is te situeren in de hoekje waar ook een jonge Patti Smith thuishoorde, of Stevie Nicks of, recenter, de dames van Indigo Girls. De gitaar van Rob Hines doet de wonderlijkste dingen en is vooral net zozeer een beslissend deel van de songs, als de stem van Ann: ze vullen elkaar heerlijk aan en, al zullen sommigen misschien vinden dat de beperkte opstelling van één stem en één gitaar tot monotonie dreigt te leiden, kan ik me daarin alleszins niet vinden wat deze plaat betreft. Misschien heeft dat ook te maken met het feit dat op een drietal strategisch geplaatste nummers (“Rock and a Hard Place”,”Hurricane” en “Songs To Cure The Blues”),oude getrouwe Danny Willson -jawel, die van Wishbone Ash- voor wat toegevoegde waarde komt zorgen met zijn harmonieën en zijn elektrische gitaar. Dat zorgt alleszins voor een zeker spanningsboog op de plaat, waarmee ik dus niét gezegd heb dat je anders bij de plaat in slaap zou vallen…

Op “Carolina Moon” -voor mij het mooiste nummer van de plaat- doet Kate Easton een prachtige harmony vocal. Overigens vind ik ook dat die dame best wat meer aandacht van ons allen mag krijgen: haar “Songs to Love and Learn” is heel mooi, maar dit terzijde. We zouden het hebben over Ann Duggan…Die heeft dus een nieuwe plaat uit, de eerste die we van haar hoorden en die valt reuze mee: Ann is een erg goeie zangeres, haar gitarist is wereldklasse en ze beschikt over een soort privé-songwriter, Colin Granger genaamd, waar we met z’n allen stik jaloers mogen van zijn. Ik zou een paar vingers van elke hand veil hebben om een song als “All That I’ll Be Needing” te kunnen schrijven. Gelukkig ligt mijn roeping elders…

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

video