TAHOMA - HIDEAWAY

Er moet echt wat aan de hand zijn met het drinkwater in Austin, Texas: het lijkt inderdaad alsof je als vanzelf muziek begint te maken, zodra je er een paar slokken van gedronken hebt. Al kan het ook gewoon zo zijn, dat Austin de plaats is, waar muzikanten naartoe trekken, als ze gehoord willen worden….Om maar te zeggen dat Tahoa, het vijftal waarvan we nu de debuut-CD onder de loep nemen, verblijf houdt in The Music Capital of The World.

Over Tahoma wist ik niks, tot ik deze CD binnenkreeg. Een beetje speurwerk leert me dat ze een jaar of drie geleden al een EP opnamen, maar eigenlijk is dit hun eerste echte worp: een heuse full-CD, met tien nummers van de hand van frontman/zanger/gitarist Brandon Aguilar. Dat begrip “frontman” is overduidelijk aanwezig: Brandon beheerst de hele plaat, wat ik niet meteen een pijnpunt zou noemen. Hij zingt goed, zijn songs zijn meer dan OK en de band staat helemaal in zijn dienst te spelen. Die band, dat zijn zangeres/percussioniste Sarah Oermann, bassist Mark Mayfield, drummer Clellan Hyatt en leadgitarist Vinnie Fallico en zij vormen een echte band in de zin van “hecht samenspelen en zich ten dienste stellen van de song”.

De sound van de band zou aan Petty en Browne doen denken, zo vertelt me het summiere promoblaadje dat bij de CD zat. Ik twijfel…enfin, ettelijke luisterbeurten doen me de link niet ontdekken. We hoor ik verwantschappen met Ryan Adams, met The Eagles en met wijlen Widespread Panic, wat ik allerminst erg vind, net zo min als ik het jammer zou vinden als mijn plaat reminiscenties aan bv. Neil Young zou toegedicht worden. Zo, u kent nu zo’n beetje het kader, dan is het tijd om te gaan luisteren. Logischerwijze begin je dan bij de opener “Messenger”, dat je meteen naar de jaren ’70 van vorige eeuw terugkatapulteert. De gitaren en vooral de opbouw van de song, inclusief de fijne “ooh-ooh”-koortjes, zijn heerlijk retro en doen verwachtingen rijzen. de intro van “Emerald Ring” bevestigt die al meteen: dit is een heel knappe klassieke rocksong. De trage titelsong, die daarna volgt, vormt het sluitstuk van een heel fijn klavertje-drie, dat de toon zet, maar dat niet de hele plaat lang hetzelfde niveau kan aanhouden.

Dat heeft soms te maken met het feit dat songs al eens té lang uitgesponnen worden: “Puerto Rican Wind Chimes” bij voorbeeld, had, net als “Slanted Sky” best wat gebalder gemogen en lijdt nu een beetje aan monochromie. Dat wordt echter volledig goedgemaakt door “Different Kind of Love”, dat met z’n huppelritme echt aanstekelijk werkt en door afsluiter “Bitter Words”, waarin de mondharmonica je op onweerstaanbare wijze meetrekt in een wat lijzige song, die qua sfeer perfect oproept wat in de tekst verteld wordt.Dat brengt ons al bij al tot een positieve balans: de band is misschien nog een beetje naar een eigen identiteit aan het zoeken, maar het stemgeluid van Aguilar, zijn vermogen om goeie songs te schrijven en de dienstbaarheid van de groep maken dat ik dit als een boeiend debuut kan omschrijven, eentje dat me benieuwd maakt naar wat het vervolg zal brengen. Wij leveren u bij deze bespreking de nodige links naar Youtube en Soundcloud, zodat u zelf eens kan gaan luisteren. Oordelen kan ik echt niet in uw plaats, maar ik weet wel wat ik zelf vind: fijn debuut, maar wel een debuut!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

video