MARTIN HARLEY & DANIEL KIMBRO - STATIC IN THE WIRES

 

Zowat anderhalf jaar na “Live at Southern Ground”, die ongelooflijk straffe plaat waarmee het UK/USA-duo hier de harten veroverde van ongeveer iedereen, die de akoestische blues een warm hart toedraagt, komen ze eraan met de opvolger. Die moet de komende toernee begeleiden, die gepland zijn voor de maanden maart en april, maar laat ik U geruststellen: ook als ons kleine landje weer eens over het hoofd gezien wordt -wat niet weinig waarschijnlijk is, gelet op de cultuur die hier tegenwoordig heerst op concertvlak- kan u nu genieten van de muziek van het tweetal: de nieuwe CD is er en het is weer een heel fraai exemplaar geworden.

Elf nieuwe songs staan erop, allemaal van de hand van Martin Harley die alweer weet te imponeren met zijn superbe gitaarspel dat me telkens weer aan Ry Cooder, Taj Mahal en Harry Manx doet denken. Of het nu over “gewone” gitaar gaat of dobro of Weissenborn: geef de man een klankkast met snaren erop en hij tovert er de wonderlijkste klanken uit, zonder dat hij nochtans de behoefte voelt om te verdwalen in een spelletje “kijk eens hoe goed ik kan spelen”. Bij Harley is het allemaal even functioneel als superbe: de begeleiding dient de song en een solo is slechts toegestaan, als die iets toevoegt aan een nummer. Zoals dat bij voorbeeld het geval is bij de sleper “My Lover’s Arms”, waarin die gitaar kronkelt en wervelt rond een elementaire ritmepartij en een ondersteunende akkoordenreeks op piano -gespeeld door Daniel Kimbro, die dus niet alleen de bas bespeelt, maar ook piano en gitaar-: zo’n nummer, dat is genieten van A tot Z.

En dat is eigenlijk de samenvatting van de hele CD: dit is alweer een heel knappe plaat van een duo dat het duidelijk erg goed met elkaar kan vinden en voor wie samenspelen allesbehalve een opgave is. Deze kerels amuseren zich, dat kun je eraan horen. Dat geldt trouwens ook voor de gastmuzikanten: Jerry Douglas demonstreert hoe je dobro speelt op “Feet Don’t Fail Me” en Micah Hulscher -bekend van bij Jesse Sykes over Jim Lauderdale en Margo Price tot Luke Bell en Madisen Ward- levert pianobijdragen op opener “One Horse Town”, waarop trouwens ook een glansrol weggelegd is voor drummer Derek Mixon, en op “Trouble” en “Feet Don’t Fail Me”. Het laat zich overigens raden, dat dat laatste nummer -het tweede op de plaat- een vollere klank heeft dan de meeste andere songs, maar het is precies de afwisseling tussen die bandsound en de meer intimistische songs als bij voorbeeld “Postcard from Hamburg”, die deze CD zo straf maakt. Het maakt allicht niet zoveel uit of ik titels vermeld of niet, maar ik kan niet om “Trouble” en “This Little Bird” heen. Het eerste vanwege zijn regelrecht New Orleans-gevoel, het tweede vanwege een ongemeen mooie zangpartij en de verwijzingen naar “The House of the Rising Sun” -wat ons alweer in New Orleans brengt-, die laat horen dat Martin Harley niet alleen een begenadigde gitarist is, maar tevens een zanger, die zich erg goed in een nummer kan inleven.

Kijk, het is een beetje moeilijk schrijven over iets dat U nog niet gehoord kunt hebben, terwijl de CD bij mij volle drie weken in de auto rondjes gedraaid heeft, maar ik hoop dat u uit mijn woorden alvast kunt opmaken dat u deze plaat absoluut moet horen. Via de bijgevoegde linken, kunt u op het web wel een paar dingetjes beluisteren. Mocht u in tijdnood zitten, begint u dan bij “One Horse Town” en “Feet Don’t Fail Me”. Tegen dat u die twee nummers gehoord heeft, bent u, zoveel is zeker, al overtuigd en zal de rest van de plaat volgen, want laat dat alvast duidelijk zijn: er wordt onweerstaanbaar mooi gezongen en gespeeld op deze nieuwe Harley & Kimbro, waarop overigens het gezegde “saving the best for last” netjes van toepassing is: “Mean Old City’, de afsluiter is simpelweg schitterend. Het nieuwe jaar is maar net begonnen en daar is alreeds een kandidaat voor de eindejaarslijstjes!

(Dani Heyvaert)

 

 

 

Artiest info
MARTIN HARLEY  
 

DANIEL KIMBRO

label : Del Mundo

video