VERBORGEN BENDE - ALLEMAAL LEUK EN AARDIG

 

Je maakt wat mee in dit vak: de meest vreemde dingen komen op je bespreektafel terecht, heel vaak zonder dat je erom gevraagd hebt en op de meest onvoorspelbare momenten gebeurt er dan iets, waar je achteraf vreemd van opkijkt. Het overkwam mij met deze CD, van een bende ongeregeld uit de regio Utrecht: het schijfje kwam met de post, verzeilde in de CD-speler van de auto en weigerde zes weken lang mordicus om er weer uit te komen, met als gevolg dat ik de CD intussen zowat van achter naar voor kan citeren in mijn slaap.

Dat betekent vermoedelijk iets, want niet elke plaat zingt het zo lang uit in actieve rotatie. Iets moet me dus getrokken en geraakt hebben en het is me nog altijd niet meteen duidelijk wat het is: zijn het de teksten? Die springen heen en weer tussen woordspeling en “knal voor je hersens”, tussen Spinvis en De Jeugd van Tegenwoordig. Is het de muziek waarin die teksten verpakt wordt? Die weet niet te kiezen tussen rock, funk, hiphop, cabaret, ska en reggae, ze is nu eens Doe Maar en dan weer (een beetje) Rowwen Hèze…maar ze pakt je keer op keer wel bij je nekvel. Ik denk dat het het totaalplaatje is, dat zo aanspreekt: dit collectief, waar ik overigens bijzonder weinig over weet, wil zich duidelijk amuseren en wil die zin op de luisteraar overzetten.

Twaalf songs in iets boven de 41 minuten, dat wijst op songs, die single-potentieel hebben. Ik denk dan aan opener”Alles Tegelijk”, dat erg knap is van opbouw en dat zijn titel aardig in de verf weet te zetten naarmate de song vordert en dat je moét horen vanwege het bijzonder knappe spel dat gespeeld wordt met “aaa” en “ij”: dit is hele grote Poëzie-op-muziek/ Bijna impressionistisch, zou ik dit durven noemen. “Rare” Jager” gaat op dit elan verder, al ligt de nadruk eerder op de rap, terwijl “Focus” een heel knappe gitaarpartij herbergt en knap opbouwt naar een heel beluisterbare teringherrie finale. Klapper van de plaat is voor mij “Steen en Been”, een song waarin het klagen tot Olympische discipline verheven wordt en dat vanaf nu op elk beetje radiozender thuishoort. Vind ik.

Dat vind ik ook over “Weeniewaddudis”, met zijn seventies-intro en een groove om een rolstoelpatiënt tot dansen aan te zetten. Ook de niet zo gemakkelijke stiltes, die we allemaal wel eens meemaken, worden haarfijn uit de doeken gedaan in “Gemakkelijke Stiltes”, terwijl afsluiter “Donderslag” precies geeft wat de titel belooft, zij het op muzikaal verantwoorde wijze. Dit is het nummer bij uitstek, waaruit je kunt afleiden dat een liveconcert van VerborgenBende een feestje moet zijn: je neemt jezelf best niet al te serieus, maar als het erop aankomt, dan ga voluit voor wat zich aandient. Ik heb er geen idee van, of deze club veel live optreedt, maar ik denk dus echt dat je dit ooit eens moét gezien hebben. Maar wel eerst thuis oefenen en deze CD helemaal uit je hoofd leren!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

video