JEFF FINLIN - THE GURU IN THE GIRL

Ik weet niet hoe dat met u zit, lezer, maar zelf heb ik al enkele jaren een immense boon voor deze songwriter uit Cleveland, die overigens ook prachtige poëzie schrijft. De boon waarvan sprake, zag het levenslicht, toen ik de man anderhalf jaar geleden aan het werk zag met mijn op één na lievelingsgitarist, de schromelijk onderschatte alles kunnende en veel te bescheiden Nederlander Bart-Jan Baartmans. Die mens moet in staat geacht worden de groei van een paddenstoel muzikaal te kunnen inkleuren en de uren muzikale magie, die hij mij de voorbije twaalf of vijftien jaar schonk, die draag ik mee tot in mijn graf.

U verwijt me wellicht enige overdrijving en dat zou misschien niet helemaal ongegrond zijn, maar neemt u vooral van mij aan dat er weinig betere begeleiders -en al helemaal in het roots/Americana-genre- rondlopen dan BJ. Tot hier mijn lofrede, nu kom ik terzake: Jeff Finlin is intussen ongeveer aan zijn negende soloplaat toe en, al heb ik me soms ook wat vragen gesteld bij zijn toch niet altijd even kleurrijke wereldbeeld, net zo goed is het een feit dat de man een ongehoord sterke tekstschrijver is, die zowel poëzie als proza onder de knie heeft - zijn “Time Less Travel” is ongemeen knap- en over de 244 pagina’s van “The Seduction of Radha” deed ik letterlijk wéken.

Een nieuwe plaat van Jeff dus, die in Nederland werd ingespeeld en afgewerkt, met slechts hijzelf en BJ in actie -uitgezonderd dan twee tracks, waarop de al evenzeer ten onrechte al te onbekende -hier toch- drummer van Bots en Frederique Spigt en Maarten Peeters en Hidden Agenda. Ook al zo’n mens bij wie het epitheton “veelzijdig” plots belachelijk ontoereikend overkomt.

Enfin, die drie dus maakten tussen end 2015 en eind 2016 een aantal opnames, die nu de nieuwe CD van Jeff vormen en die, wat mij betreft, NU op de kandidatenlijst voor “plaat van het jaar” kunnen. Dat begint al bij “Her Love Will Light The Way”, een ietwat op popleest geschoeide song die, mede door de compleet aparte stem van Jeff, na een paar draaibeurten een heuse oorwurm blijkt te zijn, in het grensgebied van folk noir en Americana, met flink wat reminiscenties aan de sixties. Net zo goed is “Love Along the Wires” een song die onder je huid kruipt en word je bij “Angelou” meegenomen naar een woestijnlandschap, waarin Jeff als een bijna huilende wolf zijn liefde voor de spoorslag verdwenen vrouw uitschreeuwt en in één moeite het leven zelf als ongeveer verspilde tijd tot leven wekt. Bijzonder knap, ook, en niet in het minst, omwille van e prachtige links, die BJ kwistig over de track uitschudt.

Ik wil hier helemaal niet flauw over doen, maar, zolang u “God Only Knows” niet gehoord heeft, maf u mij alvast niet tegenspreken. Dat is namelijk een song op het niveau dat een David Gray of Ryan Adams alleen op hun topmomenten bereiken. Ik hoop maar dat ik mijn punt heb kunnen maken: dit is een heerlijke plaat, die vals eenvoudig klinkt want bijzonder gelaagd en doorleefd is. We moeten het hier soms met veel minder stellen en, voor zover mijn boodschap nog niet duidelijk was: naast de poëzie van Jeff Finlin moet u dringend zijn nieuwe plaat tot U nemen. Die is namelijk magistraal mooi !

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

video