JEFFREY HALFORD AND THE HEALERS - LO-FI DREAMS

 

Mij is het al ruim vijftien jaar een raadsel waarom deze kerel hier bij ons zo onbekend blijft: hij maakt de ene mooie plaat na de andere, is een geweldige songschrijver, een goeie gitarist en een prima zanger, met een stemgeluid ergens tussen Tom Petty en Elliott Murphy in. Dat lijkt mij een mooie verzameling kwaliteiten te zijn om door te breken en toch lijkt het voor deze architect van beroep niet te willen lukken.

Jeffrey Halford, Texaan van geboorte, maar naar Californië verkast, is met deze “lo-fi dreams” bij mijn weten aan zijn achtste plaat toe en, zoals de titel ervan enigszins laat vermoeden, nam hij voor de opname ervan zijn toevlucht tot apparatuur die haar deugdelijkheid al decennia lang bewezen heeft. Zowel de versterkers als de gitaren (Sears Silvertone, Danelectro, Harmony….) draaien al mee van midden vorige eeuw en bepaalden de warme klank van duizenden platen. Die klank wilde Halford ook bereiken en het dient gezegd: de plaat klinkt fantastisch, zeker als je ze ook nog eens via je hoofdtelefoon beluistert.

Dit gezegd zijnde: de plaat -de duurtijd is die van een korte LP, 37 minuten- bevat het stilaan vaste aantal van tien songs, allemaal zelfgeschreven en ingespeeld door het clubje van The Healers: naast Halford zelf, die zingt en allerhande gitaren bespeelt, waaronder een bij momenten bijzonder nijdig klinkende National Resophonic - zie “Elvis Shot The Television”- zijn er drummer Adam Rossi, die ook mee in de producersstoel kroop en bassist Bill MacBeath. Hulplijntjes werden uitgegooid naar harmonicaman Jimmy Dewrance -van de gelijknamige Blues Band en pedaal steel-gitarist Tom Heyman, die er trouwens ook op de vorige Halfordplaat bij was.

Met zo’n muzikanten kan je natuurlijk wel buitenkomen, al blijft het een feit dat het al bij al toch de songs zullen zijn, die bepalen of een plaat goed wordt of niet. Wel: deze is prima: van bij opener “Two Jacksons” merk je dat het goed komt met deze plaat: een lichtjes naar “Tequila Sunrise” neigende melodie, met een zang partij die voor Elliott Murphy geschreven lijkt te zijn. De inhoud van “Elvis shot the television” spreekt voor zich en de song wordt in een bluesrockjasje geserveerd. “Door #3” trant op de wijze van Chris Isaak fijntjes weg en “Good Trouble” -opgedragen aan Congreslid John Lewis- krijgt een geweldig knappe orgelpartij mee van Rossi, waardoor de snauwende zang van Halford extra krachtig in de verf gezet wordt. Ik ga niet alle tien de songtitels vermelden, maarn “Bird of Youth”, waarvan de gitaarpartij nogal aan Sonny Landreth doet denken en “Sweet Annette”, waarin de referenties naar Tom Petty het duidelijkst zijn, steken er, wat mij betreft, lichtjes bovenuit, al bevat de plaat niet één mindere song.

Ik mag hopen dat deze CD, samen met de concerttournee in onze Lage (buur)Landen eindelijk wat erkenning en radio-aandacht oplevert voor Halford. U hoeft mij natuurlijk niet te geloven, maar kom dan achteraf vooral niet klagen…

(Dani Heyvaert)

 

 

Artiest info
Website  
 

video