GENZO OKABE - DISORIENTAL

Disoriental gaat over de ontwikkeling en uitdrukking van de complexheid van identiteit. Okabe is eigenlijk zijn hele leven al een soort banneling, hij bracht het grootste deel van zijn leven door als exponent van een minderheid. Okabe probeert de veelzijdigheid en universaliteit van de muziek op een kritische manier te benaderen, jazz is een muziekgenre dat allerlei externe elementen in zich opneemt om het te kneden tot een nieuwe vorm van muziek. Sinds het ontstaan in de V.S. met als bron de “zwarte muziek” is jazz inmiddels deel gaan uitmaken van al het muziekonderwijs in de hele wereld. Deze institutionalisering heeft ertoe bijgedragen om muzikale kennis en vaardigheden te verspreiden en het publiek bekend te maken met de jazz en het ontwikkelen van jazz optredens en producties.

Genzo Okabe werd geboren in Tokio, hij verhuisde naar Italië op zijn twintigste aldaar studeerde hij klassieke saxofoon aan het Conservatorio di Musico di Perugia en jazz saxofoon aan het Conservatorio di Musica “Santa Cecilia” di Roma. Na zijn vertrek naar Nederland vormde hij de groep “Okabe Kamily” in 2009. Zijn eerste album “Okabe Family”uit 2013 liet al horen hoeveel inzicht hij had in componeren en arrangeren en ook beschikte over een grote vorm van creativiteit. In 2014 haalde hij zijn Masters Degree aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Dit is zijn derde album met de groep “Okabe Family” en het eerste voor Challenge Records. “Okabe Family” wordt gevormd door Genzo Okabe (as), Miguel Rodriguez (pno), Steven Willem Zwannink (bs) en Francesco De Rubeis (drs).

Kenmerkend voor de muziek op “Disoriental” is het gebruik van zogenaamde uitgestelde akkoorden, oftewel het vervangen of uitstellen van de terts door een andere noot, een secunde of de kwart. Wereldwijd maken de volksmuziektradities gebruik van vijf klanken, Okabe gebruikt de pentatonische schaal , een kenmerk van de Japanse volksmuziek, om die 5 klanken weer te geven dit i.p.v. de gebruikelijke heptatonische schaal. Hierdoor is de Aziatische identiteit verweven met jazz en westerse muziek om zodoende een unieke onbekende “disoriental” muziek te ontwikkelen. Tot zover de hoestekst van Okabe himself, mocht het allemaal te technisch overkomen, gewoon luisteren werkt ook en vaak beter. Het betreft hier uiterst knap gecomponeerde muziek die inderdaad vaak anders klinkt dan doorsnee jazz maar dat maakt het des te spannender.

Hier geen elektronica, alles is puur akoestisch, een echt etiket valt er niet op te plakken, maar om terug te komen op die “uitgestelde” noten (ook veel gebruikt in rockmuziek), die dragen er wel toe bij dat de muziek een hoge mate van intensiteit uitstraalt. De vier muzikanten bewegen zich technisch op een heel hoog niveau maar dat is tegenwoordig geen verassing meer bij de jonge jazz garde. Het altspel van Genzo Okabe is formidabel, zijn bereik is enorm en de zeggingskracht erg overtuigend, dit is echt top. Volop genieten geblazen dit album van Genzo Okabe, voor mij een onbeschreven blad, maar dat is nu definitief voorbij.

Jan van Leersum.

 

 

 


Artiest info
Website  
 

Label : Challenge rec.
Distr.: New Arts Int.

video