BEADY BELLE - ON MY OWN

Veel beter dan dit kon Beate S. Lech, de Noorse jazzvrouw, die jarenlang haar bijnaam aan haar groep Beady Belle gaf, de titel van haar nieuwe plaat niet kiezen: de band lijkt er mee gestopt te zijn en Beate gaat solo verder. Nu ja, “solo” is een beetje bij de haren getrokken: geplat bulkt van de bijdragen van heel grote muzikanten: Bugge Wesseltoft beroert de toetsen en bezette de producersstoel, Gregory Hutchinson (drums) en Reuben Rogers vormen een ijzersterke ritmesectie den de -in onze oren- welhaast goddelijke Jushua Redman schittert op sax. Trompetklanken komen van Mathias Eick, de gitaar was in handen van de geweldige Fran Cathcart -die ook Gregory Porter’s “Liquid Spirit” liet klinken zoals wij het kennen- en de rijkelijk gelauwerde Audun Sandvik droeg zijn steentje bij, middels enkele heel knappe cello-lijnen.

Dat zijn namen, waar je mee kunt pronken en tegelijk: al die mensen hebben van zichzelf een palmares, dat hen zou toelaten niét aan een plaat mee te werken. Dat ze het toch doen, geeft aan dat ze geloven in de zangeres en haar materiaal. Dat materiaal zijn tien zelfgeschreven songs, waarin Beate naar hartenlust haar zangcapaciteiten kan etaleren en die zijn, zoals we al wisten van de zes bandplaten die ze eerder maakte, allerminst gering te noemen: deze damen heeft een heel knappe, wendbare en expressieve stem, waarmee ze net zo goed in ballads als “Dear Hope” of de schitterende afsluiter “Traffic in Mumbai” de vereiste emotie kan stoppen, als ze in iets snellere songs als “Bury” -heerlijk vingerknippend ritme- of “Lost Face” een grootsteedse nachtclubsfeer kan oproepen.

De hele plaat ademt een fijne sfeer uit en de ene na de andere mooie track komt uit de stakers gesijpeld. Dat maakt het wat lastig om hoogtepunten aan te duiden, al is de titelsong bijzonder knap, mat een door merg en been snijdende sax-solo van Redman. De pianoklanken van “Castle”, afgewisseld met heerlijke “ah-ah-aaah”-klanken van het koortje, die passen bij het heerlijke weer dat heerst als ik deze lijnen uittik.

Mijn al-bij-al favoriet van een heel consistente, mooie plaat is toch wel “The Clouds”, waarin werkelijk alles samenkomt wat deze plaat aan schoonheid bevat. Beate staat erg stevig op eigen benen: ze is nog thuis in de jazz en gaat met deze CD moeiteloos de brug slaan naar de popwereld, want dat is de kracht van deze plat: op zich is de optelsom van alle individuele kwaliteiten al indrukwekkend, als je echter alles naeen hoord, merk je dat 1 + 1 niet altijd =3, maar soms meer kan zijn. Dit is zo’n “soms”: “On My Own” is een fijne, radiovriendelijke, vakjesoverschrijdende plaat van een jazz-zangeres, die klaar staat om de popwereld te geen veroveren.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

label: Jazzland Recordings
distr.: PIAS

video