ATOMIC - SIX EASY PIECES

Ik schaam me er absoluut niet voor om toe te geven dat ik tot een kleine maand geleden niet vertrouwd was met het Noors-Zweedse jazzquintet dat als “Atomic” door het leven gaat. Dat komt gewoon omdat ik niet zo met jazz bezig was, denk ik maar, want ander was ik deze bende, die toch als sinds de eeuwwisseling actief is, vast al ergens tegengekomen.

Met deze “Six Easy Pieces” is de band al aan z’n elfde plaat toe en het is nu pas, na ettelijke keren luisteren, dat ik het, ondanks mijn gebrek aan schaamte, toch best wel jammer ben gaan vinden dat de bende rond componistenduo Fredrik Ljungkvist (sax en klarinet) en Håvard Wiik (piano) mij niet vroeger tegemoet kwam. Op sommige vlakken wil ik wel eens een tikkeltje fatalistisch worden en dus reageer ik ook nu met “wellicht moest het zo zijn”.

Dat neemt niet weg dat deze “Six Easy Pieces” serieus binnenkomt: dit is namelijk knetterende, hedendaagse jazz van mannen die hun klassiekers kennen en stuk voor stuk meesters zijn op hun instrumenten. De band blijkt overigens over een bijzonder soort humor te beschikken: niet alleen zijn de Six Pieces op de plaat niét gemakkelijk, zelfs integendeel, maar ze zijn bovendien wel met zes, terwijl het de facto gaat om “Five Pieces”, zoals de bijna-titeltrack luidt, aangevuld met “Stuck in Stockholm”, zodat je al bij al inderdaad zes tracks hebt op de plaat. De editie die wij in handen hebben, schijnt gelimiteerd te zijn en bevat, gespreid over twee schijfjes, een concert van 4 februari 2016 in Tokyo, Japan en daar staat al die “Stuck in Stockholm” op, die de nieuwe plaat haar uiteindelijke titel verleent. Over dat concert kan ik kort zijn: “adembenemend” is het enige woord dat toepasselijk genoeg klinkt.

Over de nieuwe plaat moet ik wel wat meer kwijt, want dat wordt nu eenmaal van mij verwacht. De hierboven genoemde componisten verdelen de tracks netjes en leveren er elk drie aan, de één, Ljungkvist komt met ruwe schetsen van nummers en werkt die verder uit, samen met de andere bandleden, terwijl Wiik meer met kant-en-klare dingen komt aanzetten, zonder nochtans de essentie van jazz, namelijk het vrijuit musiceren binnen een nochtans afgesproken kader, uit het oog te verliezen. De een maakt de anderen dus een beetje tot mede-componisten, teerijl de tweede de muzikanten misschien wat sterker stuurt, maar hen tegelijk haast dwingt om verder en verder te gaan in hun vakmanschap.

Dat levert best wel interessante contrasten op, die de plaat tot een heel spannend avontuur promoveren: je kan elk van de muzikanten op gezette tijdstippen geweldig knap uit de hoek horen komen en vooral kan je horen dat deze muzikanten al heel lang samenspelen en elkaar alleen maar sterker willen maken. OK, drummer Hans Hulbækmo speelt nog maar een paar jaar mee, maar de anderen zijn al een eeuwigheid samen en dat kun je er echt aan horen, zelfs een leek als ik merkt dat. Zowel in de studio als op de bonus dubbel-CD gaan spelplezier en virtuositeit hand in hand.

Deze heren leven zich tenvolle uit en dat levert een geweldige plaat op: trompettist Magnus Broo duelleert met de piano van Wiik, drummer Hulbækmo en bassist Ingebricht Håker Flaten vormen een ritmesectie die de knapste patronen op de mat weet te leggen en de composities zijn bijzonder straf/Opener “Be Wafted” evolueert van een wat op het eerste gehoor onsamenhangend, aarzelend nummer naar een verschroeiende solo van Magnus Broo en culmineert in een ongemeen beklijvende finale. “Fält Strid” zet bas en drums volop in de kijker, terwijl de wat zweverige en mysterieuze net-niet-titeltrack volop het piano-trompet duel laat schitteren. Klapstuk van de plaat is “Ten Years”, met zijn bijna twaalf minuten en laag na laag opgebouwd tot wat, in klassieke termen, een ware symfonie” genoemd zou worden. Heerlijk spul en de bonusschijfjes zijn ook echt “bonus”.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Bandcamp

Label: Odin Records
distr.: PIAS

video