FRED D’OELSNITZ TRIO - FRESH TIME

Ik schreef het al meermaals: ik ben nog altijd geen echte jazz cat, in die zin, dat ik pas vrij recent echt naar jazz ben beginnen te luisteren ben en dus nog heel veel te leren en in te halen heb. Dat betekent ook dat ik een heleboel namen niet of nauwelijks ken en dus onbespoten naar dingen mag luisteren. Een kleine uitzondering op die regel vormt pianist/Trompettist/componist Fred D’Oelsnitz: deze Niçois ken ik wel, vanwege (een deel van) zijn werk met Magma en Christian Vader, zijn bijdrage aan “Groove Story” van het Richard Manetti 5tet en zijn betrokkenheid bij de Jimi Brown Experience, van wie de CD op verdere beluistering en bespreking ligt te wachten, bovenaan het stapeltje op mijn bureau. De eerste CD van dit trio -naast D’Oelsnitz zijn dat drummer Stéphane Foucher en bassist François Gallix-, “The Pool Cue and the Piano”, heb ik nooit gehoord, maar deze tweede is noch min noch meer een schot in de roos.

Tien composities van Fred, eentje (“Bertold”) van Gallix, dat is wat ze ons in ruim een uur muziek bieden. De opstelling is dus zo klassiek als ze maar kan zijn en wat je vanaf het prille begin opvalt, is hoezeer deze muzikanten op elkaar ingespeeld zijn. Enig zoekwerk geeft mij de verklaring daarvoor: de drie spelen al sinds de eeuwwisseling samen en die dikke vijftien jaar laten natuurlijk hun positieve sporen na. De composities van D’Oelsnitz zijn tegelijk rijk en subtiel, energiek en gedisciplineerd. Het gevoel voor harmonie is overal aanwezig en de maturiteit van het trio maakt deze plaat tot een schoolvoorbeeld van wat je kunt gebruiken, als je aan iemand moet uitleggen dat jazz niet per se moeilijk hoeft te zijn. Net als Fred zelf, zijn ook Foucher en Gallix zodanig grote meesters op hun instrumenten, dat ze werkelijk alles heel toegankelijk kunnen laten klinken, hoe moeilijk het, technisch gesproken, ook te spelen is.

Ik ben er mij bewust van, dat ik hier niet teveel moet over schrijven, omdat dat toch niet kan wedijveren met datgene waar het bij muziek echt om draait: het luisteren. Mag ik dan bij deze proberen u ertoe aan te zetten heel even wat moeite te doen en op zoek te gaan naar (fragmenten van) de openende titeltrack, of “Blues in the Tyner” -inderdaad opgedragen aan McCoy Tyner, de grote pianist uit Philadelphia- of “Faste”, het vijfde nummer van de plaat. Als u die drie gehoord heeft, dan weet u wat u van deze bijzonder intrigerende en knappe hedendaagse jazzplaat kunt verwachten. Wie nog niet “into jazz” was, kan het met deze CD in géén tijd worden. Alleen: waar moet een mens in hemelsnaam al de tijd blijven halen om al die dingen, die hij nog moet ontdekken, effectief in te halen? Laten we afspreken, dat we beginnen met voldoende lang te leven. Met een soundtrack als deze “Fresh Time” moet dat lukken…

(Dani Heyvaert)

Artiest info
Website  
 

label : Imago Records
distr.: Xango

video