ELEMOTHO - BEAUTIFUL WORLD

Ik ben zo vrij er van uit te gaan, lezer, dat u, zoals zovelen, niet meteen thuis bent in de hedendaagse muziek van Namibië. Dat ben ik ook niet, al heb ik wel de vorige plaat van Elemotho (“My Africa”) in huis dankzij een vriend die ginds met vakantie was en vond dat hij voor mij iets muzikaals moest meebrengen. Ik ben hem daar nu dubbel dankbaar om, aangezien zopas de nieuwe van Gaalelekwe Richardo Mosimane -dat is Elemoto’s echte naam- in mijn bespreekdoosje terecht kwam en ik dus niet helemaal onbeslagen op het ijs moet…

Toch één en ander situeren: Namibië is een bijzonder dun bevolkt buurland en ex-kolonie van Zuid-Afrika en werd pas in 1990 onafhankelijk, nadat het voordien ook al een Duits protectoraat geweest was en later een zogeheten mandaatgebied werd van het Verenigd Koninkrijk, onder toezicht van Zuid-Afrika. In zijn landje geldt Elemotho als de nummer 1 onder de rootsmuzikanten en hij kreeg niet zo lang geleden een “lifetime Achievement Award”, wat erop wijst dat hij al even bezig moet zijn met muziek en dat blijkt ook op deze nieuwe plaat, waarop pop, roots en zelfs blues opduiken.

De plaat wordt deels in het Engels gezongen en deels in het Setswana, de moedertaal van Elemotho en ze wordt volgespeeld door de man zelf, met de hulp van Namibische muzikanten, zoals Samuel Bathola, Fernando Pio Paulus en Tilie Nanghama, naast vrienden uit Spanje (Diego Galaz, Jorge Arribas), Frankrijk (Matthieu Saglio, Israel (Yaron Bichacho) en de VS (Terry Lewis II. De songs zijn erg gevarieerd en gaan van feelgood Afro Pop tot Blues en Reggae.

Zelf noemt Elemotho zich evenveel artiest als activist: hij slingert werkelijkheden en waarheden in het rond en onderzoekt aldus de diepgang van de menselijke geest. Klinkt best ingewikkeld en het staat ook compleet haaks op wat de plaat zelf geworden is: een erg vlot in het gehoor liggende verzameling liedjes, die ingeleid wordt door dichteres Naita Hishoono, die, tegen een mooi achtergrond van mbira en gitaar het gedicht “Ga Lo Itse” voordraagt; dat gedicht werd door Elemotho geschreven en je kunt het zo’n beetje als zijn eigen credo beschouwen: “Birds Sing and Babies cru and what separates you and I is a lie…” en het is een aanklacht tegen stereotypes en vooringenomenheid. Persoonlij vind ik zoiets, in de wereld waarin ik vandaag rondloop, een nogal belangrijke boodschap.

Vervolgd wordt met de titelsong, half Engels/half Setswana, waarin opgeroepen wordt tot verandering (waar heb ik dat nog gehoord?) en het is een lied van hoop, optimisme, van vrijheid en positiviteit (daarin verschilt het alvast van onze “verandering), en het is ondermeer een indrukwekkend straffe song, die, bij de huisgenoten hier, enige gelijkenissen met Johnny Clegg opriep. De parallel met de witte neger uit Zuid-Afrika komt wel vaker bovendrijven, naarmate je de CD vaker beluistert. Denk maar aan “Cool, crazy, beautiful world” of aan de manier waarop Clegg traditionele gezangen met eigen composities wist te vermengen, zoals in “Asimbonanga”. Wel, Elemotho doet vergelijkbare dingen in het heerlijke “Sediegi”, waarin je moeiteloos de zanglijn van “nkosi sikelele Afrika” herkent.

Ook ’s mans familie neemt een belangrijke plaats in in zijn werk. Zo is “Pau” (dat betekent “vrede” in ’t Catalaans, maar het is tegelijk het Catalaanse verkleinwoord voor “Pablo” -zie bv. cellist Pablo “Pau” Casals) opgedragen aan Elemotho’s zoontje: een door musical brother from a different mother Sam Bathola in het Lingala gezongen ode aan de vrede. “Black Man” is een bikkelharde song, waarin figuren als Steve Biko en Fela Kuti opgevoerd worden en de huidige generatie de goede raad mee krijgt, dat er in het leven meer is dan “ik, mijn auto en mijn smartphone”. Fantastische maar ongemakkelijke song, waarmee Elemotho duidelijk maakt dat hij zich bewust is van zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid en dat hij dus gebruik moet maken van zijn populariteit om de jongeren bij de les te houden.

Hoogtepunt van de plaat is, voor mij althans, “Coming” een blues in John Lee Hooker-stijl, waarin tegelijk Muddy Waters binnengesmokkeld wordt en die op bezwerende wijze zeven minuten van de heerlijkste gitaarklanken over je heen strooit. Het zijn maar een paar uitzichten van een verdomd knappe plaat, waarvan ik hoop dat ze bij de programmatoren en promotoren van de Lage Landen de deur opengooit. In Duitsland kénnen ze Elemotho al: hij speelt er dezer dagen meer dan twintig concerten. In Frankrijk kennen ze hem al lang: daar kreeg hij vijf jaar al een “Prix de la Découverte”. Wij blijven achter en zijn op dit punt te beschouwen als de “Late Landen”. Dat gaan we, hopelijk, toch niet laten gebeuren???

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

label: ARC Music

video