THE LAST DINOSAUR – THE NOTHING

Men beweert wel eens dat de droevigste liedjes vaak de mooiste liedjes zijn, een idee dat ik genegen ben om te onderschrijven, vooral als we terugdenken aan enkele gevestigde treurwilg-songs als bijvoorbeeld “Tears In Heaven” van Eric Clapton, “The First Cut Is The Deepest” van Cat Stevens, “Crying” van Roy Orbison, enzovoort.

In de moderne muziekwereld worden dergelijke verdriet uitstralende nummers op een ietwat andere wijze gebracht onder de noemer ‘droompop’. Gekende vertolkers in dit genre zijn o.a. Bonnie ‘Prince’ Billy, Maximilian Hecker en Leonard Cohen of bands als ‘Tindersticks’, ‘Cowboy Junkies’ en ‘Mazzy Star’. Nog recenter wisten o.a. Father John Misty, Sufjan Stevens, ‘The Slow Show’ en ‘Cigarettes After Sex’ ons te bekoren met hun uiterst droevig klinkende melodieën en songteksten.

Vandaag kunnen we de Britse formatie ‘The Last Dinosaur’ aan dat lijstje toevoegen. Dat is een duo bestaande uit singer-songwriter Jamie Cameron en zijn vriend sinds schooltijd Luke Hayden. Ze debuteerden op plaat in 2010 met het album “Hooray! For Happiness” dat uitsluitende sober georkestreerde nummers bevatte en als één van de mooiste debuutplaten van dat jaar werd omschreven in de vakpers.

Je zou dan kunnen denken dat ‘The Last Dinosaur’ definitief vertrokken is voor het uitbouwen van een succesvolle muzikale carrière. Maar beide heren dachten daar helemaal anders over. Ze trokken zich terug in de rust en stilte van de huiskamer om er tussen 2009 en 2016 een aantal depressies te verwerken en samen elf nieuwe nummers te componeren die nu pas op hun tweede album “The Nothing” werden gebundeld.

Voor onverwachte vrolijkheid werd er nochtans ook deze keer niet gezorgd. De meeste liedjes worden op haast fluisterende wijze ingezongen door Jamie Cameron en de sobere instrumentatie is ook nu weer alom aanwezig. De nooit verwerkte plotse dood van zijn schoolvriend en medemuzikant James MacDonald na een auto-ongeval in 2005 was ook de belangrijkste inspiratiebron voor de songs die Jamie Cameron voor “The Nothing” schreef, dus droefheid en treurnis vormen ook nu weer de basis van de nummers op deze plaat.

De melodieën bij deze songs klinken vaak experimenteel, hoewel ze telkens weer voor een mooi klankenpalet zorgen en nergens storend overkomen bij het beluisteren van dit album. Albumopener “Atoms” (zie video) zet meteen de toon voor de rest van de plaat die met songs als “Glow”, “The National Stage”, de geheel instrumentale tracks “The Body Collapse” en “The Sea”, naast het door de vioolklanken van Rachel Lanskey gedomineerde en verfraaide “I Couldn’t Wait” toch voor een aantal soms adembenemend mooie muzikale hoogtepunten zorgt. “The Nothing” van ‘The Last Dinosaur’ is een waardig muzikaal eerbetoon aan een overleden vriend en bovendien wat men dezer dagen een groeiplaat pleegt te noemen.

(valsam)

CD-RELEASE: 4 AUGUSTUS 2017

 

Artiest info
Website  
 

Label: Naim Records

video