RED HERRING - HERE TO DISTRACT YOU

Goh, wat brengt deze CD een boel werk mee! Even uitleggen: waar wij van Rootstime zo al niet de pretentie, dan toch de reputatie hebben kort op de bal te spelen en al snel de dingen te ontdekken, die er muzikaal toe doen, dan moet ik, zeer tot onze schande, vaststellen dat Red Herring tot gisteren onder onze radar door vloog. Tweede punt: ik geef wel eens vaker aan dat ik het moeilijk vind muziek te labelen en ook hier is het weer van dattum.

Laat ik misschien met dat tweede punt beginnen: voor zover bluegrass al niet per definitie folkmuziek is -en mijn label dus dubbel-op is-, dekt dat vlaggetje helemaal niet de lading van wat Red Herring op deze -hun derde- plaat doen. Jawel, hier zit bluegrass in en heel veel zelfs, maar als je de plaat een aantal keren beluistert -eigenlijk bedoel ik “savoureert”-, dan ontdek je dat dit eigenlijk een Americanaplaat is. Americana, zijnde de verzamelnaam voor alle op folk gebaseerde muziekgenres die in de States ontstaan zijn en -belangrijk-, die het hebben over de dingen die de gewone Amerikaan bezighouden.

Dit gezegd zijnde, kom ik bij punt één: Red Herring aan u voorstellen. Dit had eigenlijk een makkie moeten zijn, aangezien ik de foutding father van de band, Arthur Deighton, al ken, volg en waardeer sinds hij, al bijna dertig jaar geleden, deel uitmaakte van de door mij zeer gekoesterde Deighton Family, van wie ik jarenlang hun versie van Clapton’s “Wonderful Tonight” gebruikte als slotnummer van mijn wekelijkse radioprogramma van toen. Om maar te zeggen dat de Deightons in een mij bekende liga spelen en ik mag trouwens graag verwijzen naar de jongste duoplaat van Arthur’s zus Rosalie met Steve Balsamo, waarvan je op deze site ook een recensie vindt. Arthur, een ware meester op al wat tokkelsnaren heeft, was, samen met fiddler Joram Peeters, die overigens ook in de weer is op bouzouki, mandoline en gitaar, de stichter van Red Herring.

Zoals de Heer het voorzag, toen hij de wereld schiep, kunnen twee mannen niet al te lang zonder minstens één vrouw en toen de band in 2013 aan zijn eerste studioplaat ging werken, werd zangeres en bassiste Loes van Schaijk aangezocht en werd ze algauw het derde vaste bandlid. Daar zijn redenen voor: de dame heeft namelijk een stem, die voor dit werk gemaakt is: kristalhelder, erg toonvast en met de juiste mix van karakter en breekbaarheid. Voor een genre dat het wel eens over gebroken harten en sterke vrouwen heeft, is dit gevonden vreten. In de aanloop naar deze nieuwe plaat, werd Paul van Vlodrop, een ware meester op banjo en dobro, die op de scene stond met de allergrootsten, gevraagd om op enkele nummers te komen meespelen en, zoals de wet van Deighton dat voorschrijft, werd hij, nog voor de plaat uitkomt, vast bandlid, zodat het duo van toen een kwartet geworden is en wat voor een!

Goed, ik ben vandaag kennelijk nogal breedvoerig, maar ik voel, zoals gezegd, een beetje compensatiedwang, temeer omdat “Here to Distract You” een ronduit geweldige plaat geworden is, waar zo goed als geen negatieve dingen over gezegd kunnen worden. De plaat bevat 12 songs, deels van eigen makelij, deels geleend en ze biedt, zoals al gezegd, een uitstekend staalkaartje van de veelzijdigheid van de band, die ruimschoots de grenzen van de bluegrass overschrijdt.

Geopend wordt met “No Hearts Won”, een nummer van Loes van Schaijk en de Slovaakse snarenwizzard Michal Barok, van ondermeer 29 strings, Heartbeats enWaterflow, een band waar Loes ook al in zong. Een leuke baslijn, aangevuld met huppelende gitaar en mandoline en ondersteund door fijne dobroklanken van Jeroen Schmohl van The Tennessee Studs vormen het perfecte decor voor een grappige song over de al te vaak geromantiseerde liefde, die zo vaak voor gebroken harten en gekneusde ego’s zorgt. Dat is een binnenkomer die kan tellen en die een heel fraai vervolg krijgt met “Rather Die Alone”, een in heus bluegrassformaat gegoten nummer -waarin overigens een knappe uillean pipes-bijdrage van Michael Boere verwerkt zit- van de hand van Joram Peeters, die probeert de afknapper te omschrijven, waar je doorheen moet als blijkt dat het meisje van je dromen een ongelooflijk armzalige muzieksmaak heeft. Ook “Pigs Upon a Ninja” is door Joram geschreven en bestaat uit drie instrumentals van diverse makelij. Het is een soort suite, waarin de muzikanten de kans geboden wordt hun veelzijdigheid te tonen zonder dat ze helemaal loos gaan. “The Beaten Track”, een intiem nummer over de gang van het leven, -stukken van de melodie herinneren aan Dylan’s “Chimes of Freedom- is door Arthur opgedragen aan zijn aan kanker overleden zus Kath. Dougie MacLean’s “Garden Valley”, sowieso al een fenomenale song, wordt door Loes naar een nog hoger niveau getild en wie hier geen kippenvel van krijgt, die heeft allicht een probleem…Adembenemend!

Joram maakte “A loved man’s Lonely Blues” over wat het betekent, als je van blues houdt, maar zelf in een positie zit, waarin je geen enkele reden hebt om ook de blues te gaan zingen. Tenzij je net dàt aangrijpt om een bluesnummer over te schrijven. “Uphill Climb” is een klassiek Chris Jonesnummer, uit zijn Weary Hearts-periode en hier krijgt Floris de Vries de kans om te schitteren op banjo. Ik ben zo vrij te beweren dat deze versie er een is van Rhonda Vincent-niveau, waarmee ik alleen maar bedoel dat Red Herring internationale allure heeft, zoals ze ook aantonen op het supersonische “Barefoot Nellie”, een original van de onvolprezen Reno & Smiley een tongbreker die de band kennelijk erg veel speelplezier biedt. Er wordt een heel klein beetje gas teruggenomen met het grappige en instrumentale “Whatsapp Doc?”, een instrumental waarover je absoluut moet lezen wat er in het schitterende CD-boekje gedrukt staat. “The Longest Day” is een pure Deighton song over wat een kapotte relatie meebrengt aan gevoelens. De traditional “Wedding Dress” zal bij velen onder ons bekend zijn via Peggy Seeger en van de Red Herring-versie onthoud ik vooral de heerlijke meerstemmige zang. Joram maakte van twee oude folkballads één nieuwe, klassiek aandoende song met “Two Sisters”, dat een heel knap, aan Flairck herinnerend arrangement meekrijgt.

Dit alles wilde ik u meegeven om u erop te wijzen dat Red Herring een ongemeen sterke nieuwe plaat gemaakt heeft en dat niks dit viertal in de weg staat om de grote sprong voorwaarts te maken.

(Dani Heyvaert)

 

 

 


Artiest info
Website  
 

video