CORY SEZNEC - BACKROAD CARNIVAL

Veel Bretoenser dan “Seznec” kan je een familienaam niet bedenken, vermoed ik en “Cory” heet eigenlijk gewoon Corentin, zodat we het over zijn afkomst alvast eens kunnen zijn: we hebben hier te maken met een Fransman, maar, hoe meer en hoe vaker ik deze “Backroad Carnival” beluister, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat Cory een heuse wereldburger is.

Ik lees dat hij in Amerika gewoond en gewerkt heeft, en dat Addis Abeba jarenlang zijn thuisbasis was en dat hoor ik allemaal in deze tweede soloplaat van een kerel die multi-instrumentalist is -gitaar, bas, banjo, piano, percussie…hij doet het allemaal- maar die het mij niet kwalijk zal nemen dat ik hem vooral een geweldig veelzijdige gitarist zal noemen én een songschrijver van buitengewone klasse.

Dat etaleert hij zo’n kleine drie kwartier lang op deze CD, waar, naast één cover, de afsluitende classic “The Parting Glass”, die we kennen van The Clancy Brothers en hier een Martin Simpson-achtige versie krijgt, negen zelfgeschreven nummers staan, die weliswaar heel vaak de blues als voedingsbodem hebben, maar net zo goed laten horen welke stijlen Cory bij zijn vele reizen zoal opgepikt heeft: funk, rumba, Ierse folk…

Iets laat me veronderstellen dat de man net zo goed van Ry Cooder en Richard Thompson houdt als van Bill Withers of Tom Waits. Dat Stefan Grossmann hem niet vreemd is, dat kun je met enkele muisklikken op het web ontdekken en hier en daar merk je ook wel een mini-echootje van diens invloed, maar deze plaat laat vooral een eclectisch ingestelde muzikant horen, die er kennelijk allerminst voor terugdeinst om met open geest en oren de wereld in te trekken en te rapen wat er te rapen valt.

Opener “Picayune Baliverne”, de titel betekent zoveel als “niemendalletje”,is in feite de korte samenvatting van de hele plaat. Deze instrumental had op één van de jongste Cooderplaten kunnen staan en duidt al aan dat de CD om de gitaar en om bootsmuziekjes zal draaien. Dat daar de blues bij komt -al is ook dat rootsmuziek, natuurlijk-, wordt nog duidelijker gemaakt met “Sell You My Soul”, een soulvolle blues met heel fraaie harmonicalijnen van de rijzende ster David Chalumeau en een aan Robert Cray herinnerende gitaarsolo. “Hawk on a Haystack” geeft ruimte aan de banjo en op “Pigeon Man” mag Daniel Mizrahi op gitaar met Cory duelleren, zonder dat je als luisteraar kunt uitmaken wie van beiden wint. “Let It All Go” -mijn favoriete track van de plaat- heeft het allemaal: de banjo leidt de dans, de harmonica vult aan waar nodig, de zang bevat flink wat gospelkantjes en de ritmesectie, in dit geval Thomas Gavroche en Renaud Ollivier, is niks minder dan indrukwekkend.

Heel Afrikaans gaat het eraan toe in het in het Frans gezongen “Colette Bar & Restaurant”, een gedroomde track voor al uw exotische party’s, terwijl met “God Will Change Your Situation Barbershop” gekozen wordt voor een stijl die swing en funk heerlijk met elkaar vermengt. Dit is zonder twijfel één van de boeiendste platen, die het lopende jaar ons bracht en het is uitkijken naar een live passage van een meneer waar we, zeker weten, nog heel veel van gaan horen!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Captain Pouch Records
distr.: Xango

video