BEN BOSTICK - BEN BOSTICK

Ze lijken echt wel aan de bomen te groeien in de States, de verrassende songwriters, die ons waarnemingsgebied komen binnengedender met een “big bang”. Het is weer eens zover en deze keer heet de dader Ben Bostick, een kerel met wortels in South Carolina, maar sinds een tijdje als busker aan de slag op de Santa Monica-pier in Californië. Ware het niet van een ep’tje uit 2016, zijn naam zou voor zowat de hele wereld onbekend gebleven zijn tot deze “echte” debuutplaat het licht zag.

Zelf omschrijft Bostick zijn muziek als “outsider country”, wat geacht wordt een soort kruising te zijn tussen heuse country en de outlaw-beweging, die bij dat genre aanleunt. Dat je je brood verdient met busken en op die manier behoorlijk zeker bent van je onafhankelijkheid en zelfstandigheid, zal allicht niet vreemd zijn aan deze omschrijving, maar uiteindelijk draait alles om de songs: als die niet deugen, mag je etiketten plakken zoveel je wil, het zal nooit ofte nimmer blijven duren, ook al noem je je platenlabel “Simply Fantastic Music”, zoals Ben doet voor deze plaat.

Wat ik op deze plaat hoor, is gewoon een heel fraaie waaier aan songs, waarin echo’s doorschemeren van vele grote namen uit verleden en heden, maar die een eigen smoel aangemeten krijgen door de erg wendbare stem van Ben en door de zo goed als live opgenomen songs die hun uiteindelijke jasje aangepast krijgen door producer John Would, bekend van zijn werk met onder anderen Graham Parker en Chuck E. Weiss, en die op deze plaat fijne bijdragen levert op slide- en lapsteel gitaar en accordeon.

Tien zelfgeschreven songs zijn het, die de 38 minuten speeltijd van de CD vol maken en dat is, naast het feit dat zulks perfect op een LP zou passen, exact ook de tijd die de plaat nodig heeft om je redelijk overdonderd achter te laten. Er wordt afgetrapt met “Independence Day Eve”, een nummer dat vrijheid en ongebondenheid uitademt en door Ben gezongen wordt in de beste Warren Zevon-traditie en waarvan het gevoel verder meegenomen wordt in “Coast of Mexico”, waarin je dan weer een Bob Seger-ballad hoort. “Paid My Dues” slaat een heel ander straatje in: dit is een rollickende pianoblues, zoals je doe ook wel eens bij Commander Cody kon horen. Dan volgt “After The Rain”, een nummer over hernieuwing, lees “herbeginnen”, “een nieuwe start nemen”, dat zo’n aanstekelijke aankleding krijgt, dat je dit vooral niet in de wagen moet draaien als er snelheidscamera’s op je traject staan. Dit is zo’n beetje “Jesus On The Mainline” in overdrive.

Dat hij ook heel ernstige thema’s aankan, bewijst Ben met “Paper Football”, een verstilde song, die hij schreef nadat hij vernam dat zijn eerste jeugdliefde zelfmoord gepleegd had. Denk hierbij aan een Gordon Lightfoot of zelfs Van Morrison en je komt aardig in de buurt. Het contrast kan niet groter zijn dan dat tussen deze song en “The Juggler”, een hilarische song in Shel Silverstein-stijl over een kerel die het euvele plan opvat om drie vrouwen tegelijk tevreden te houden. “Sweet Thursday” en “Supposed To” vormen twee gelegenheden voor Ben om te laten horen wat voor uitstekende gitarist hij is en tegelijk hoe goed hij naar Townes en Kristofferson geluisterd heeft, iets waar vanzelfsprekend absoluut niks verkeerd mee is…

Het afsluitende duo “I Should Have Been her Man” en “Erin is Blue” vormen min of meer de korte samenvatting van de plaat: het eerste vanwege de manier waarop de trage song vorm gegeven wordt en het thema dat bezongen wordt, het tweede vanwege de onmiskenbare Lightfoot-invloed en de bijna lijzige manier waarop eenzaamheid op muziek gezet wordt. Dit kleurt buiten de traditionele lijntjes, maar het is wel van zeldzame klasse en voor mij is het nu al uitkijken naar verder werk van een kerel die ik binnenkort erg hoog zie opdoemen in de EuroAmericana Charts…

(Dani Heyvaert)

 

 

 


Artiest info
Website  
 

Bandcamp

video