LAMIA BÈDIOUI & THE DESERT FISH - ATHAMRA

Lamia Bedioui is een Tunesische zangeres, die sinds een kwart eeuw in Griekenland woont en werkt en die we hier leerden kennen via haar bijdrage aan de CD “Songs of the Mediterranean" van Savina Yannatou én van haar aanwezigheid op de opening van de Gentse Handelsbeurs, nu ook alweer 15 jaar geleden. Toen maakte ze deel uit van de cast van het grote “Metamorf!”-spektakel dat Wouter Vandenabeele voor die gelegenheid opzette. Op haar “Athamra”-CD zingt Lamia -een beetje zoals Savina dat doet met haar “Primavera en Salonico”- veertien liederen uit zowat alle landen, die de Middellandse Zee omringen. “Athamra” is een Arabisch woord, dat “vrucht” betekent en in deze liederencyclus slaat die “vrucht” op de “vrucht van de droom” en die droom is er dan weer een van Prinses Badt-el-Badour, die op een dag haar droom achterna reist en die de luxe van haar sprookjespaleis achter zich laat, om de echte wereld te gaan verkennen.

Zoals gezegd: veertien songs, een suite van ruim een uur eigenlijk, met liederen afkomstig uit Griekenland, Anatolië, Italië, Tunesië,Frankrijk, Algerije…wat op zich best wel een heikele onderneming is, die nochtans met verve klaargespeeld wordt door Lamia, die hiermee volop aantoont dat zij een fenomenale zangeres en verhalenvertelster is. De inbreng van haar Griekse begeleidingsband helpt daarbij in niet-geringe mate, doordat zij volop de gelijkenissen etaleren, die de verschillende stijlen uit al die landen vertonen. Het gebruik van de klassieke instrumenten uit die regio’s helpt natuurlijk ook om een klankkleur te creëeren, die bij elk van de nummers past. Of het nu gaat om “Sti Filaki” uit Turkije”, of om “Lo Guarracino” uit Napels, dan wel om “Mau Marideia” uit Marseille of “Yia Kalbi” uit Algerije, de stem van Lamia kan dat allemaal perfect aan en zij is als zangeres dermate begaafde, dat zij zich al de typerende nevengeluidjes, karretjes en likjes eigen wist te maken, zodat de plaat een verrassende mate van eenheid in de veelzijdigheid weet te bereiken.

Het instrumentarium liegt er ook niet om: Oud, lyra, gitaar, kaval, mandoline, ney, qanun, luit, darbuka, Dudu, cajon….dat is zowaar een batterij aan instrumenten die, mits ze bespeeld worden door de juiste muzikanten, een sfeer kunnen creëeren, waarin je je in gedachten echt van het ene naar het andere land kunt verplaatsen en, al begrijp je geen woord van het afsluitende sprookje over de prinses (“To Onero”) toch word je, onwillekeurig naar die droomwereld meegevoerd, door de manier van vertellen van Lamia én door de geweldige muzikale verpakking waarin die droom gestoken wordt.

In tijden, waarin ons verteld wordt dat de zee zowat het enige middel is om hele hordes van mogelijke bezetters tegen te houden, in tijden waarin de zee helaas voor al te veel mensen hun ongewenst graf is geworden en waarin we muren bouwen om ons te “beschermen” tegen vreemde invloeden…in zo’n tijden is een plaat als deze zeer welkom, omdat ze laat horen dat al met al, de volkeren die rond de Middellandse Zee wonen, meer gelijkenissen dan verschillen vertonen en dat de havensteden waaruit de liederen gehaald werden, altijd al broedplaatsen waren, waarin culturen zich konden vermengen en van waaruit mensen een venster op de wereld aangereikt kregen, in plaats van een muur, waarachter die wereld verstopt kan worden. Een zeer welgekomen, mooie plaat dus en wie wil, kan Lamia in de komende dagen zowel in België als in Nederland aan het werk zien.Aanbevolen!

(Dani Heyvaert)

 

12 augustus : Folkfestival Ham
13 augustus : PLLEK Amsterdam


 

 

Artiest info
Website  
 

label : LBedioui Music
distr.: Xango

video