HANDKERCHIEF - SEA-RAIN-RIVER

Met in het vooruitzicht en de aankondiging van een ode aan het oude zeemansleven verwacht je gepekelde zeemansblues, sea-shanty’s of ballades die naar zeewier, algen, of aangespoeld wrakhout ruiken. Het Antwerpse zevenkoppig collectief, met één verstekeling aan boord - saxofonist Roel Jacobs- , bevaart echter zowat zijn eigen eigenzinnige route, die laveert tussen gipsy jazz, Latino ritmes, calypso, ragtime, blues en straattheater, in zoverre je de straat dan mag vervangen door de kajuit, kraaiennest of het tuigage. De muzikanten lijken op zeelui die zonder kompas varen, met alleen de wind en de golven als richtingwijzers. Bij dit eerste ‘full’ album van het gezelschap, opgenomen in de Fandango studio en met mooi artwork, is de verleiding groot om verder het jargon van zeelieden te bezigen. Ook de stemkleur van de zanger, de samenzang en de groove van de twaalf zelfgeschreven songs doen immers aan ruwe zeebonken en woelig vaarwater denken, ook al leunen de gipsy songs dan weer aan bij zigeunermuziek en -dans.

Dit album is echter in de eerste plaats een avontuurlijke reis van acht muzikanten die erin slagen om op spontane wijze Live muziek op plaat over te zetten, met minimale overdubs, waarbij speelplezier en drive primeren. Afwisselend denk je aan de muziek van C.W. Stoneking, Pokey LaFarge of zelfs aan New Orleans muziek, zoals bij ‘Sailer Song’. De trompet van Nicholas Hermans, de saxen van Sebastian Fisher en de contrabas en percussie dragen ertoe bij om dat feestgevoel van de Crescent City te laten herleven. Op ‘De Stoker’ is het dan weer alsof Django Reinhardt meespeelt en bij ‘Been So Long (été Gris, été Bleu)’ zie je als het ware de zigeunerinnen tollen en wervelen. Zanger/gitarist Christof Annaert zingt als een Tom Waits, alsof hij visschubben in zijn keel heeft, zodat je deels moet raden naar de tekst. Het verhoogt alleen maar de suggestieve beeldschildering van de songs, zoals o.m. nog het duistere en zwoele ‘The River (Embrace Of the Serpent)’ of het bluesy ‘Billy’s Sea Shanty’ met slidegitaar.

De afvaart vangt aan met het lome ‘Congo Rain’, dat reeds vorig jaar als single werd uitgegeven, evenals de EP ‘Dancing Bones’. Bij ‘Leaving Harbour’ lijkt al van ver een sirene te lonken. Van dan af navigeren de muzikanten met hun varia van instrumenten tussen verschillende muziekgenres, geworteld in zowel Amerikaanse als Europese roots, besmeurd met slib van de Schelde en gelardeerd met humor van het Schipperskwartier. Uiteindelijk legt het amicale groepje aan bij ‘Whale tale’, een variatie op een traditional, waarbij de samenzang opklinkt als een hymne vanuit het onderruim. Bij het slome ‘Barbershop Bruno prt 2’ is het alsof er even windstilte is ingetreden wat de blazers gelegenheid geeft om hun magie over het water te verspreiden. Favorieten zijn er bij de vleet, wat dit album zo aantrekkelijk maakt alsof je mee mag varen op een cruise met onverwachte en verrassende wendingen. Het risico zit erin dat ook dit muzikaal ensemble al varend de ijsberg zou negeren om liever al spelend ten onder te gaan. Hopelijk is hen echter nog een lang leven beschoren en niet alleen in clubs of tavernes maar ook op de grote festivalpodia.

Marcie

Artiest info
Website  
 

Label: Fandango Music