SATELLITE GODS - MARKER 7-58

Satellite Gods is de bandnaam waarachter zich Brendan McMahon schuil houdt. Deze zanger en gitarist uit Melbourne geniet Down Under flink wat bekendheid vanwege zijn rol in tal van (cover)bands, maar is bij ons zo goed als onbekend. Deze “Marker 7-58” is zijn tweede plaat met eigen materiaal en ze bevat haast een uur muziek, verdeeld over dertien zelfgeschreven nummers. Grappig: de eerste plaat heette “Falling To Earth”, wat meteen de titel is van de openingstrack van deze tweede plaat. Over de songs zelf moet ik niet al te veel vertellen: dit is gewoon een goeie verzameling rechttoe-rechtaan songs, sommige in de stijl van bands die we hier wel kennen, zoals bv. Boom Crash Opera of The Angels, bands van wie (ex-)leden nu trouwens op deze plaat meespelen.

De al genoemde openingstrack zet eigenlijk de toon voor de hele plaat: dit klinkt alsof we ops terug in de late jaren ’80 van vorige eeuw bevinden. Met”Saturday Night in Riga” wordt wel enigszins van richting veranderd en krijg je wat meer complexe instrumentatie, met weliswaar niet al te ver doorgedreven links naar folk en jazz, terwijl “From 1 through 8”, een song over hoe het is om naar een slapende baby te kijken, ook al op de rand van pop en rock balanceert. Met “Invisible” raken we eigenlijk de kern van de plaat: getoonzet in eerder “alternative rock”-formaat, handelt de song over iemand, die zich niet meteen thuisvoelt in de wereld die hem omringt en die worstelt met de vaststelling dat hij daar niet gelukkig mee is, maar er tegelijk ook zeer weinig kan aan doen dat hij als “onzichtbaar” ervaren wordt. “My Friend” -voor mij de beste song van de plaat-, is heel bijzonder: voor meer dan de helft a cappella ingeleid en door een cello ingekleurd vanaf halfweg, is dit een song over vriendschap, waar je haren van overeind komen te staan.

Iets meer richting Ierland en The Pogues uit, gaat het met “Once”, terwijl “Stand By” een beetje door de mand valt, wegens iets teveel geïmproviseerd lijkend. Het huppelende “Turn Away”, met leuke saxlijn, maakt dan weer veel goed: dit is namelijk een geheide radiohit. “Hold Your Ground” is weer rechttoe rootsy rock en “That’s All” doet me een beetje aan The Black Sorrows denken, terwijl de plaat neergelegd wordt met “Walk”, een heel rustig pianonummer, dat eigenlijk goed aansluit bij de hele plaat: een lappendeken van stijlen, elk met veel overtuiging gebracht en die allemaal samen een mooi beeld geven van datgene wat Satellite Gods muzikaal te bieden heeft: niet meteen eenduidig te catalogeren, maar bijzonder gevarieerd en met veel overtuiging en passie gespeeld en gezongen. Zoiets noemen we doorgaans een “eerlijke plaat”. Zeker de moeite van het ontdekken waard, al zou ik de band eens live bezig willen zien om te weten wat de jodiumversie mogelijks zou kunnen toevoegen aan een plaat die ik u alvast mag aanbevelen.

(Dani Heyvaert)

 

 

 

 

Artiest info
Website  
 

video