OUMAR - LIVE IN AMERICA

Wie mij een beetje van nabij kent, weet dat ik een boon heb voor goeie gitaristen, al is het mij altijd ontgaan wat veel mensen in Jimi Hendrix zagen. Wie mij een beetje kent, weet dat ik al heel lang met de blues uit Mali en bij uitbreiding, West-Afrika vertrouwd ben en de keren dat ik mensen een plaat van wijlen Ali Farka Touré cadeau deed, kan ik alleen maar bij benadering inschatten.

Ik ken mezelf een beetje en ik weet dus van mezelf dat ik Oumar Konate ken, zij het niet persoonlijk. Zij twee vorige cd’s, “Addoh” en “Maya Maya” zitten in mijn collectie en worden er geregeld uitgehaald en dus zou je kunnen veronderstellen dat ik blij ben met deze live-plaat van de ex-gitarist van Vieux Farka Touré, die ook geweldige bijdragen leverde aan Sidi Touré’s “Sahel Folk”.

Deze live-CD werd drie jaar geleden opgenomen in Brooklyn, NY, Ithaca, NY en Los Angeles, CA, tijdens een tournee van Oumar met zijn trio, waarvan lokbassist Cheik Siriman Sissoko en de geweldige percussionist Makan Camara deel uitmaakten en, hoewel de opnamekwaliteit uitstekend is, kan de CD mij, ook na zeven, acht pogingen, niet bekoren.

Natuurlijk: Oumar is een heel straffe gitarist, maar op deze plaat wordt bij momenten pijnlijk duidelijk, wat er kan gebeuren als een weliswaar uitstekende begeleider plots in de rol van frontman terecht komt. Ik bedoel maar: Oumar is niet meteen de beste zanger en hij is ook niet altijd even streng voor zichzelf als gitarist: heel vaak wordt het “too many notes”. Ik kan begrijpen dat een Afrikaanse jongeman, die in Amerika toert, daar ook graag wil tonen wat hij allemaal kan, maar op deze plaat blijft dat iets te vaak steken in steriel gepriegel en gepiel. Een solo moet een functie hebben in een geheel en effecten hebben maar zin als ze ook effect hébben en niet alleen maar effect zíjn.

Helaas: de selectie, die deze plaat gehaald heeft, vervalt al te vaak in Hendrix-epigonisme of Cream-imitatie. Dat is des te jammerlijker, daar Oumar met zijn studioplaten wel bewees dat hij iets te vertellen heeft, over zijn land, over de burgeroorlogen daar en over het leven in een straatarme regio als het Gao, waar hij vandaan komt.

Is heel de plaat dan slecht? Nee, natuurlijk niet, maar ze is wel ontoereikend als staalkaart van ’s mans kunnen: “La Ihala”,”Maya” Maya” en “Ma Foyene” zijn absoluut OK, maar in de overige nummers holt Oumar zichzelf al te vaak een beetje richtingloos voorbij. Ik mag hopen dat de volgende studioplaat weer naar het niveau reikt van de vorige twee platen van een kerel, die ik hoog acht en zeker niet afschrijf, maar nu een beetje moet terugfluiten….

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

label : Clermont Music
distr.: Xango

video