JACLE BOW - WHAT’S ALL THE MUMBLE ABOUT

Dit is het debuutalbum van de Vlaamse rockgroep Jacle Bow, de vier jongens zijn begonnen in 2013, sindsdien toerden ze door de V.S. en maakten een documentaire getiteld “Play for that money, boys”. In 2015 waren zij finalist in “De nieuwe lichting”van Studio Brussel, inmiddels heeft de groep een platencontract bij Warner en verschenen er drie singles, “Suit yourself”, “Rightless”en “House for sale”die ook te vinden zijn op dit album. Tenslotte zijn ze ook nog “Artist In Residence” in de Ancienne Belgique, hetgeen betekent dat ze allerlei steun krijgen van deze respectabele club in de vorm van oefenfaciliteiten, gratis bezoek aan concerten etc. Deze jongens zijn dus goed bezig, hun tour door de VS hadden ze helemaal zelf geregeld, hetgeen het nodige respect teweeg bracht aldaar en waarschijnlijk zal resulteren in een nieuwe serie optredens in de VS. Heel belangrijk was ook hun optreden in “De Wereld Draait Door“, een prima middel om bekendheid te vergaren bij het grote publiek, een andere Belgische groep “Triggerfinger” had er veel baat bij. Mario Goossens, drummer bij deze groep produceerde het album van Jacle Bow.

In het eerste nummer “High for your lover” komt de strofe voor “She’s my be-bop-a-lula”, een leuke verwijzing naar de R&R klassieker van Gene Vincent, ze kennen de roots. Hun inspiratiebronnen komen uit een later tijdperk, de Rolling Stones, The Beatles, The Small Faces, The Kinks, maar ook Nirvana en Blur. Het pure rockgeluid dus, geen synthesizers, samples, loops of andere elektronische foefjes, gewoon gitaar, bas en drums. Jacle Bow ( de naam betekent overigens niks, gewoon een bedenksel dat lekker bekt) bestaat uit Jonas Bastijns -vcl,gtr., Karel van Mileghem -bs, gtr.,saz, banjo, vcl, Joris Thys - perc.,drs, vcl., Guillaume Lamont- gtr. Gastrollen zijn er voor Mario Goossens - perc., vcl, David Poltrock –pno,Hammond,Wurlitzer en Mellotron, Michiel Joos - ts. De jongens maken lekker in het gehoor liggende muziek die er wel ingaat bij een luisteraar zoals ik die de geboorte van Rock en Beat ten volle heeft meegemaakt. Het ruwe ongepolijste gitaargeluid roept natuurlijk herinneringen op aan Keith Richard, de ritmetandem is strak en goed opgenomen, vocaal is het af en toe wat dunnetjes, geen Jagger, McCartney of Lennon, maar dat wekt geen verbazing.

De teksten gaan uiteraard bijna altijd over de ladies maar wel met leuke woordspelingen. In “Rightless” herkennen we de Bo Diddley junglebeat zoals de Pretty Things die ooit perfect uitvoerden, lekker met goed getimede antwoordkoortjes, hier wil ik ‘s morgens wel mee wakker worden. “Baby you know” tapt uit een heel ander vaatje, akoestisch en met een duidelijke hint richting Beatles, fraai. “The Piano Man” is een gesproken verhaal van een pianist die ze ontmoetten tijdens een optreden in Hillsboro, Oregon, een nogal emotioneel verhaal vol zelfbeklag, niks mis mee, maar dan wel aan het eind van de cd, met nog 3 nummers te gaan is het alleen maar ergerlijk na een aantal beluisteringen, foutje.”Suit Yourself” is niet ten onrechte uitgebracht als single, ligt prima in de oortjes, meeneuriën, dus hitpotentie, niet in Nederland, daar wordt alleen maar rotzooi gedraaid op de radio. Afsluiter en titelnummer “What’s all the mumble about” heeft door een betere mix en overdubbing (?) de beste zang , Steve Marriott met een vleugje Miller, prima afsluiter en één van de beste nummers. Prima cd, zeker voor een debuut, hopelijk blijven ze op het goede eigen spoor en geen commerciële sausjes.

Jan van Leersum.

 


Artiest info
Website  
 

Label : Warner Music

video