OMAR SOSA & SECKOU KEITA - TRANSPARENT WATER

Hoewel? World-jazz? Is dat niet de ultieme tautologie? Jongens toch, wat is het soms moeilijk etiketjes bedenken voor muziek die, vanaf de allereerste beluistering, glashelder en loepzuiver klinkt en die haar titel volkomen waarmaakt vanaf seconde één?

Pianist Omar Sosa hoeft, hopelijk toch, niet meer voorgesteld te worden: deze Cubaanse grootmeester draait al een eeuwigheid mee, al is hij de vijftig nauwelijks gepasseerd en hij rijfde nominatie na nominatie aan elkaar en hij is -bij mij dan toch- vooral bekend als de man die elke grens tussen genres moeiteloos lijkt te kunnen overstijgen. Zo werkte hij al samen met Paolo Fresu en leverde die samenwerking de zowat ultieme versie van Paul Simon’s “Under African Skies” op. Met de Peruviaanse zangeres Susana Baca herwerkte hij de muziek van de legendarische Cubaanse pianist Bola de Nieve en op vraag van het Barcelona Jazz Festival schreef hij een hele suite om Miles Davis’ “Kind of Blue” te eren, toen die plaat haar vijftigste verjaardag vierde.

Seckou Keita, Senegalees van origine, moet nog veertig worden, maar heeft al een palmares om aardig van op te kijken. Natuurlijk, als je moeder een telg van de Cissokho-clan is, dan word je in een griotmilieu geboren inkrijg je voor je derde verjaardag als vanzelf een kora cadeau. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat hij nauwelijks achttien was, toen hij voor het eerst internationaal op het toneel verscheen in een serie Scandinavische festivals. Dat hij niet voor één muzikaal gat te vangen is, bewijst zijn toetreding tot Baka Beyond, niet als kortspeler, maar als drummer. Een en ander bracht met zich dat hij met het kwartet dat zijn eigen naam draagt, op sleeptouw genomen werd door Groten als Salif Keita en Youssou N’Dour en dat hij de voorbije jaren tot de top van de Afrikaanse muziek gerekend wordt. Het album “Clychau Dibon” dat hij een viertal jaar geleden opnam met harpiste Catrin Finch bewijst dan weer dat ook hij niet te beroerd is om over de muzikale grenzen heen te kijken en in die zin hoeft dus de samenwerking met Sosa niet tot verbazing te leiden.

De twee ontmoetten elkaar eerder toevallig in 2012 bij een zogeheten “impromptu”-sessie in Londen, waar Sosa letterlijk ter elfder ure aan de affiche werd toegevoegd. Keita was er dus ook en de beide heren waren danig geroerd door de emoties die hun onaangekondigd samenspelen met zich bracht en, zoals dat bij muzikanten altijd gaat, werd er afgesproken dat ze ooit samen iets zouden gaan doen. Dat was de intentieverklaring, maar de al vastgelegde tourschema’s en opnameverplichtingen, maakten dat het er uiteindelijk pas een jaar later echt van kwam. Ze doken samen een Duitse studio in en namen daar de basistracks op van wat nu deze “Transparent Water” geworden is.

Evenzeer speelde het toeval een rol, toen in april 2013, Sosa werd uitgenodigd om te komen spelen op een jaarlijks muzikaal treffen, waar de mensen die meewerkten aan Yo Yo Ma’s Silk Road Ensemble bijeenkomen. Sosa ontmoette er de shengmeester Wu Tong, kwam zwaar onder de indruk van diens spel -de sheng is een soortement bamboe-orgel, met zeventien pijpen- en vroeg hem of hij niet wilde meewerken aan “Transparent Water”. Wu wilde wel en in juli 2014 moest Sosa toch in Shanghai zijn en van daaruit vloog hij rap heen en weer naar Peking en nam er de overdubs van Wu op.

Aangezien de tijd nooit stil staat en de wereld almaar door draait,, kruisten ook de paden van de Japanse Mieko Myazaki. Zij bespeelt de koto, een traditioneel Japans snaarinstrument en ze was Sosa opgevallen vanwege haar opnames met gitarist Nguyen Lê (zie “Sayuki”) en ook haar stijl en toon bevielen Sosa dermate, dat hij ook voor haar plaats creëerde. Voor de percussie was de zoektocht minder lastig: vaste kompaan Gustavo Ovalles heeft alles in huis waar de composities van deze plaat nood aan hebben en zo kwam, stap voor stap, dit project tot stand.

Deze lange inleiding was toch wel nodig om nu naar de eerste alinea te kunnen terugkeren: vanaf het allereerste moment -een gesampled geluid van stromend water- word je meegezogen op deze trip van ruim een uur, die je naadloos van Afrika naar Latijns Amerika brengt en onderwijl ook heel van naar het Oosten uitwijkt, zonder ook maar enig respect te tonen voor de bestaande etiketjes. Dit is muziek op haar aller puurst: niet één moment verveelt de plaat, nergens krijg je het gevoel dat er urenlang aan de melodieën geprutst is, nooit vraag je je af “moest dit wel?”, nee, deze plaat is van een zelden meegemaakte perfectie, die wel enige luisterbereidheid vereist. Mocht u aan mijn woorden twijfelen -wat ik me nauwelijks kan voorstellen- wijkt u dan even af naar het bijgevoegde Youtubefilmpje. Daarin spelen de heren opener “Dary”, en de vijf minuten van die track moeten volstaan om u te bewijzen dat ik niet overdrijf. Dit, dames en Heren, is een onaards mooie plaat. Punt, uit!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

video