KING AYISOBA - 1000 CAN DIE

Dat ze er bij Glitterbeat hun hand niet voor omdraaien om héél bijzondere muzikanten binnen te halen, was ons al bekend en we hielden in het recente verleden niet op hen precies dààrom heel veel lof toe te zwaaien. Deze keer laten ze King Ayisoba op ons los en dat is noch min, noch meer een belevenis. Albert Apoozore, zoals “King” voor de burgerlijke stand heet, kwam bij ons voor het eerst onder de aandacht met zijn plaat “Africa” uit 2008, maar we moeten toegeven dat de twee platen die erop volgden aan onze aandacht ontsnapt zijn. Dat zal met deze nieuwe dus niet gebeuren, maar helemaal nieuw was de muziek van King dus niet, al moet ik zeggen dat wat we op de nieuwe voorgeschoteld krijgen toch flink verschilt van die plaat van toen, maar dat is gewoon normaal.

Ayisoba en zijn band bespelen traditionele Ghanese instrumenten als de kologo (eigenlijk gewoon een n’goni of Afrikaanse luit), de guluku (percussie-instrument), djembe…terwijl de meerderheid van de jonge Ghaneze zich bezighoudt met de zogeheten “Hiplife”-stijl, die een kruising is tussen de “klassieke” highlife en de hiphop. Daardoor alleen al onderscheidt King zich van de rest, maar er is meer: de man is ook politiek nogal actief bezig: hij durft al eens de vuist in de hoogte te steken en is niet te beroerd om de politieke leiders van z’n land publiekelijk de mantel uit te vegen, als ze zich weer eens laten betrappen op corruptie of andere vormen van zelfverrijking. Maar net zo goed, richt King; bij voorbeeld in “Africa Needs Africa” zijn boodschap aan alle Ghanezen die hun land verlaten en zo, terwijl ze op zoek zijn naar persoonlijk geluk, de braindrain in Ghana mee in de hand werken.

Bij King en de zijnen overheerst het gevoel en het respect voor traditie, maar tegelijk maken ze een heel hedendaags geluid, waarbij stem en percussie haast voortdurend met elkaar de strijd aangaan. De productie van deze plaat was, net zoals bij de vorige, in handen van Zea, alias Arnold De Boer, van The Ex en die moest eigenlijk alleen de boel maar wat in toom houden, aangezien de nummers blijkbaar zowat zichzelf schreven. Uit de samenwerking tussen King en de jonge Francis Ayagama -die een thuisstudio heeft, waar naar hartenlust geëxperimenteerd kon worden- kwamen de basislijnen tot stand en daarmee trokken ze dus naar de rest van de band en naar de gastmuzikanten. Die zijn er ook, jawel: op “Dapagara” blaast de grote Orlando Julius een geweldig vettig stukje op z’n saxofoon, op de titeltrack is het de evenmin geheel onbekende Lee “Scratch Perry” die zijn duit in het zakje komt doen. King en Scratch waren elkaar puur toevallig tegen het lijf gelopen op Schiphol en ze hadden allebei de aandacht van e ander getrokken, omdat ze er niet meteen “gewoon” uitzien. Van het ene kwam het andere en dat andere is dus de aanwezigheid van Perry op deze titeltrack.

Dat op zich zou allemaal al boeiend genoeg kunnen zijn, maar ook de bijdragen van Sakuto Yongo op “Wine Lange”, de enige song waar niet de kologo, maar de éénsnarige gonju-viool de dienst uitmaakt, en van Zea op “Wekana” klinken bijzonder interessant. De bende is dezer dagen in de Lage Landen te beluisteren, te bekijken en te beleven. Ik vind dat u al over sterke excuses moet beschikken om dit te missen, want, eerlijk is eerlijk: ze hebben bij Glitterbeat alweer een topper gescoord!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

label : Glitterbeat Records
distr.: Xango

video