BILL ANSCHELL - RUMBLE

Pianist/componist Bill Anschell (1959) is één van de leidende figuren in de jazzscene van Seattle (VS), hij is al actief sinds 1982 en dit is de negende cd onder zijn eigen naam. Hij nam op met veel grote namen in de jazz, zoals Lionel Hampton, Russell Malone, Richard Davis en Ron Carter. Behalve als pianist, componist en arrangeur is Anschell ook actief als schrijver, producer en humorist, hij heeft een eigen radio programma.

Op “Rumble” verzet Anschell de bakens, hij stapt min of meer af van conventioneel componeren, verder dan 32 maten, hij gaat hier nieuwe uitdagingen aan met voldoende ruimte voor improvisatie en interactie. De kern van de groep bestaat uit het vaste trio van Anschell met bassist Chris Symer en drummer Jose Martinez. Een belangrijke rol is weggelegd voor gitarist Brian Monroney die op vijf nummers de muzikale klank duidelijk bepaalt. Hans Teuber is op drie nummers aanwezig, achtereenvolgens op altfluit, tenorsax en altsax. De twee resterende gasten op elk één nummer zijn Jeff Coffin op sopraansax en good old Richie Cole op tenorsax. Voor extra percussie zorgt Jeff Busch op 2 nummers. Drie nummers zijn niet gecomponeerd door Anschell, het bekende “Misterioso” van Thelonius Monk, “For no One” van Lennon/McCartney en “Reflections in D” van Duke Ellington.

Het openingsnummer is een bijzondere versie van “Misterioso” , de bijna verborgen blues in dit nummer haalt Anschell hier naar boven, na het bekende thema in de opening zorgt het bluesgeluid van de el. gitaar van Monroney en de gloedvolle solo van Ford op tenorsax voor een bijzondere versie van dit nummer waarin Bill Anschell verre blijft van Monk’s typerende spel met de omissie van noten, maar hij geeft hier zijn eigen in blues gedrenkte interpretatie. In het lichtvoetige en Zuid-Amerikaans getinte ”Dark Wood” wordt de sfeer vooral bepaald door de altfluit van Hans Teuber en het breed uitwaaierende klavierspel van Anschell, de zomer is in aantocht, dat is duidelijk en deze muziek is daar een perfecte introductie van.

Op “Captive Light”neemt Teuber de tenorsax ter hand, met zijn relaxte en koele geluid doet hij denken aan een Stan Getz met rafelrandjes, de zomer komt er dus echt aan. Het rockgeluid van Monromy’s elektrische gitaar is volop aanwezig in het nummer “MBK”, geen oeverloos notengepiel zoals gebruikelijk in de bluesrock maar direct to the point zoals b.v. John Scofield. Het intrigerende thema in dit nummer bestaat uit een soort aftelreeks met duidelijke signalen van de ritmesectie. Bassist Chris Symer speelt een belangrijke rol in “No You Go”met zijn belangrijke accenten, Anschell zorgt voor de nodige blue notes met zijn superieure spel in de trant van mensen als Junior Mance en Ray Bryant. “For no One”, bekend van de Beatles (‘Revolver”) is in de originele uitvoering van “The Fab Four”nooit een favoriet nummer van mij geweest, maar Anschell tovert het om in een uitermate swingend geheel waarin de melodie sporadisch opduikt. Het titelnummer “Rumble” had van de hand van Wayne Shorter kunnen zijn, niet alleen vanwege de sopraansax van Jeff Coffin, maar ook door de fraaie melodieuze samenhang van de compositie waarin Anschell wederom bewijst dat hij een meester is, zowel qua composities als ook als pianist.

Brian Monroney laat zich van een heel andere kant horen in “Heisenberg’s Fugue State”, bijna akoestisch in een aan Django Reinhardt gelieerde sound, snelle akkoordenwisselingen en een zich steeds verschuivend metrum zorgen voor een spannende compositie. “Reflections in D” van Duke Ellington vormt een prachtige afsluiting van deze bijzonder fraaie cd, Anschell is hier solo te horen, hij alleen met zijn 88 toetsen, zijn spel hier is ontroerend, puur kippenvel.

Een, althans voor mij, nieuwe naam, deze Bill Anschell, maar dat is nu echt verleden tijd, een geniale componist en een begenadigd pianist. Het kan niet duidelijker zijn, dit is een onbetwiste aanrader!

Jan van Leersum.

 


Artiest info
Website  
 

Label : Origin
Distr. : New Arts Int.

video