CRANFORD HOLLOW - COLOR/SOUND/RENEW/REVIVE

Alweer een band die er in geslaagd is jarenlang onder onze radar te opereren, dit vijftal rond songwriter John Cranford timmert al vijf jaar en evenveel platen lang aan de weg en, zo leert mij het wereldwijde web, kon vroeger omschreven worden als een “boot stomping, whiskey drinking, fiddle slinking four piece music unit”. Sinds die begindagen is de band naar een kwintet geëvolueerd, speelden ze meer dan duizend concerten, waarbij ze ondermeer in de voorprogramma’s van Band of Heathens en Blues Traveler stonden en ooit van de legendarische Charlie Daniels backstage de fraaie accolade “Let’s Do It Again, Boys” kregen, nadat ze voor hem het publiek opgewarmd hadden.

Maar goed, nu is er dus de vijfde plaat en wat ik alvast met zekerheid kan stellen, is dat er van die hierboven geciteerde omschrijving vandaag nog bijzonder weinig te horen is. Integendeel, dit is gewoon goeie Southern Rock met een flinke geut Appalachian fiddle er doorheen. De plaat bevat met haar 45 minuten slechts 8 songs, wat alvast aangeeft dat Cranford Hollow zich niet meteen door radioformats laat ringeloren en vanaf de eerste song, “Songfield” merk je dat aan alles. Een bijna twee minuten lange intro wordt laag na laag opgebouwd en gitaar, bas en drums mogen zich één na één voorstellen, waarna de stem van Cranford haar opwachting maakt. Die klinkt alsof ze al heel wat oorlogen overleefde en zijn zang beweegt zich op het randje van de parlando, maar gaat fraai op in het klankendecor waarin afwisselend de gitaar van Yannie Reynicke en dekviool van Eric Reid het voortouw nemen. Mooie binnenkomer is dit, die ons al meteen dik zes minuten ver in de plaat brengt.

“Long Shadows” volgt een heel ander pad: een korte vocale stroomstoot wordt onderbroken door wat bombastisch klinkende drums en dito gitaar, waarna de stem, deze keer veel minder dreigend, maar gewoon in Southern Rock-modus de debatten overneemt, geruggensteund door een repetitieve baslijn van Phillip Sirmans. Samen werken ze zich die een knappe opbouw naar een mooie finale. Met “Bury It Down” wordt het countryregister aangesproken: op het ritme van CSNY’s “Teach Your Children” en met een mooi samenspel tussen de viool en de gitaar wordt de weg aangelegd, waarlangs de zang kan binnenschrijden. Bij “Noise” nemen drums en bas de honneurs waar en tekenen zij het patroon dat door de viool zal aangevuld worden tot een decor waarin Cranford zijn zangpartij kan laten gelden. Mooie, ietwat theatrale song, voorwaar, met iets over halfweg een knappe instrumentale break, die als het ware de setting klaarmaakt voor het tweede bedrijf, in dit geval een meerstemmige reprise vet kernthema. Dit neigt bij momenten naar klassieke Griekse zangen, qua uitwerking….

En dan zijn we klaar voor de hoofdschotel, het werkelijk indrukwekkende “And You, Brutus”. Dat verhaal kennen we: Julius Caesar zou deze woorden als laatste uitgestoten hebben, compleet ontgoocheld over het verraad van zijn protégé, die bij de groep bleek te horen, die Caesar kwam vermoorden. Cranford kent dus zijn klassiekers, al blijf ik me verbazen over de ver-Engels-te manier waarop hij “Et Tu, Brute” uitspreekt: best wel grappig, ook al door het Phil Collins-stemmetje dat hij er voor gebruikt. Maar wel een monumentale song.

Daarna volgt “North”, waarvoor een behoorlijk lange sample gebruikt wordt uit de fameuze speech van (toen nog) senator Robert Kennedy naar aanleiding van de moord op Martin Luther King. Dat blijft een van de betere moeten uit de Amerikaanse geschiedenis en het gebruik daarvan in deze Trump-tijden, wijst erop dat Cranford bekommerd is om de weg die zijn land aan het volgen is. Met “Dark Turns” (heel leuke fidele-intro trouwens) en “Swing”, een bijna acht minuten lange song, die mij wat aan Stan Ridgway doet denken, wordt een orgelpunt geplaatst bij een bijzonder intrigerende plaat, die, zoveel is zeker, absoluut niet de kans loopt om snel in de rekken gestoken te worden om er nadien nooit meer uitgehaald te worden. Daarvoor is de plaat te knap gemaakt en zijn de songs te memorabel. U moest maar eens gaan luisteren: dit speelt in de categorie der “zeer aangename verrassingen”.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video