ALIF - ALIF

Alif, zo leert het web mij, is de eerste letter van het Arabische alfabet, maar sinds een paar jaar is het ook een bandnaam. Met name zangeres Flo Comment, snarenmens Malik Ziad, percussionist en zanger Hamid Gribi en gitarist Colin Laroche de Féline vormen de kern van dit gezelschap dat zich live al eens verzekert van leuk aanvullend gezelschap als cellist Vincent Ségal en Djely Diabaté. U merkt het al aan de namen alleen: dit gezelschap komt uit heel verschillende achtergronden: Flo studeerde Hindustanimuziek in Delhi en doceert klassieke Indische zang en stemyoga. Zij werkte al met Trio, Sally Nyolo, om slechts die namen te noemen.

Autodidact Malik Ziad is gespecialiseerd in Gnawaritmes, Berberinstrumenten als de gumbri en Chaabi-pop. Zijn werk kon je vroeger al horen bij Africa Combo en Yazmen, terwijl percussionist Hamid Gribi -hij beheerst Indische en Afrikaanse ritmes- en gitarist Colin Laroche beiden een verleden hebben bij Dobet Gnahoré (Colin is met Dobet getrouwd…) en, los van elkaar, ook bij Ba Cissoko en Fatoumata Diawara speelden. Dat zijn referenties die kunnen tellen en die tegelijk de verwachtingen hooggespannen maken, als een dergelijk kwartet samenvalt en een eerste plaat uitbrengt.

Nu kan je er gerust in zijn: de plaat is prima geworden en dat heeft alles te maken met het feit dat deze vier muzikanten elkaar echt gevonden hebben en dat het resultaat van hun samenwerking een geheel eigen muziektaal is, die je nu eens laat dromen of mijmeren en je dan weer op sleeptouw neemt met sterk pulserende, bijwijlen opzwepende ritmes, zodat je een intrigerende, hybride muziekvorm krijgt, die heel veel facetten vertoont, maar waarbij die facetten op zich allemaal gaan samenvallen en je een werkelijk stralende diamant te zien en te horen krijgt.

Nu eens schemert de Desertblues door, zoals bij voorbeeld in “Sawaré”, waarin Emmanuel Even -van Tryo- en Djely Sory Diabaté meezingen en -spelen, dan weer, als Vincent Ségal op de proppen komt, zoals in “”Sawarya” en “Dans mes Rêves”, ga je naar de dromerige, bijna klassiek klinkende kamermuziek. Het korte (1’16”) “Ardh” is dan weer puur experiment, terwijl de afsluitende tandem “Nilikwepo” / “Om” perfect gepositioneerd zijn om de plaat in feestelijke sfeer af te sluiten.

Ik geef het eerlijk toe: deze CD heeft menige draaibeurt achter de rug en haast even vaak bedacht ik, na afloop, dat het fijn zou zijn, mocht dit viertal onze zomerfestivals komen opvrolijken: schoonheid en plezier hoeven elkaar niet voor de voeten te lopen. Ze kunnen perfect samengaan en als de term “wereldmuziek”, die ik voor het overige verafschuw, ergens voor uitgevonden is, dan wel voor muziek als deze, die bewijst dat mensen van verschillende origineel en continenten vlekkeloos nieuwe dingen kunnen creëeren, zonder hun eigenheid te verliezen.

Als het geheel groter blijkt uit te vallen dan de som van de delen, spreken we wel eens van “holisme”. Wel, dit is een heerlijke, holistische plaat, die ik alleen maar warm kan aanbevelen.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label : Cie Dounia
Distr.: Xango Music

video