GUY VERLINDE & THE HOUSEROCKERS - HOW HOW HOW

Guy Verlinde, bluesman in spe, moest nog geboren worden toen Hound Dog Taylor in Europa met het American Folk Blues Festival zijn rondreis maakte. Dat was in 1967 en negen jaar later werd in Aartrijke Guy Verlinde geboren, toen nog onwetend van de invloed die de bluesman uit Chicago ooit op hem zou uitoefenen. Waar andere pubers nog met een elektrische treintje speelden, helde Guy aandachtig over naar een platenspeler om de platen van Hound Dog Taylor, Muddy Waters en J.B. Renoir beter te kunnen beluisteren. Om zijn nieuwe held Hound Dog te eren bracht Guy, zanger/gitarist, harmonicaspeler, songschrijver en klankman, in 2011 een tribuutalbum uit samen met de Houserockers. Op dit alweer achtste studioalbum begeleiden de Houserockers hem opnieuw, nu met Richard van Bergen op gitaar en King Berik op drums. Guy zelf, die korte tijd de naam Lightnin’ Guy aannam, profileert zich opnieuw onder eigen naam, een zingende en rockende bluesman die met zijn rauwe slidegitaar doorheen ieders ziel kan snijden.

Guy Verlinde geeft op het binnenhoesje zelf een uitstekende samenvatting van zijn creatief product. Vrij vertaald: een album dat de schuchtere zal doen dansen, depressieven doen lachen en de zwijgzamen het laten uitschreeuwen van plezier. Het eerste ‘How How How’ zet daarbij al direct de toon. In elf song, waartussen enkele instrumentale nummers, zoals het koortsige ‘Jungle Fever’, ontwikkelt het drietal eenzelfde drive als destijds de meester Hound Dog Taylor zelf, samen met diens kompanen Brewer Phillips en Ted Harvey. Alleen zijn het nu de eigen songs van Guy, en een enkele keer dat van Richard, vertolkt met eenzelfde energie en enthousiasme als destijds Hound Dog dat deed in de onderbuik van Chicago. En de fascinerende drumbeat van Berik evenaart deze van Harvey. Het album werd dan ook live opgenomen in de studio en zonder overdubs achteraf. De vaart waarmee de songs elkaar opvolgen verraadt de ongebreidelde speeldrift van het trio, waarbij geen bas of orgel nodig is om een volle sound te creëren. Boogies als ‘Long Distance Lovin’, het instrumentale ‘Snap!’ of het furieuze ‘Say What?’ hebben een obsederend ritme dat tot dansen aanspoort, terwijl alleen de slowblues ‘Show Some Merci’ enige rust brengt.

Zoals Guy in een onbewaakt moment ooit stelde, ‘blues is escapisme’, kan je dit ook opmaken in het vuur van zijn ongepolijste zang en zijn verschroeiend gitaarspel. Zijn aansporing ‘You Gotta Shake’ van de wieg tot het graf lijkt op een ontsnappingspoging om alle eigen zorgen en wereldproblemen van zich af te schudden. Gewoon opgaan in het moment, zoals bij het swingende ‘Down The Line’ waarbij iedere vaste bodem zoek is! Het aanmoedigende ‘Let’s Get It On’ komt over als een levensmotto. Als je tussen alle groovy songs een favoriet zou moeten duiden, - eventueel verzoeknummer bij een live optreden -, dan zou ik om ‘I’ve Been Waiting’ roepen, een zwoel nummer met een hypnotisch ritme dat aanvoelt als een thuiskomen. De blues van Guy Verlinde & The Houserockers wordt nogal eens vergeleken met die van de 'The Black Keys’, maar dat is voorbijgaan aan hun eigenheid, die wortelt in grofkorrelig zand, klei en grind en een eigenzinnige bluesbeleving.

Marcie

 

Artiest info
Website  
 

Label: Blue Sting
Distr.: Parsifal