THE SADIES - NORTHERN PASSAGES

20 jaar al ! Twintig jaar zijn er voorbij, sinds we hier voor het eerst hoorden van de Torontonians die net zo goed The Good Brothers hadden kunnen heten. Dallas en Travis zijn hun voornamen en al die tijd hebben ze meer dan overvloedig bewezen over een vlekkeloze smaak te beschikken, of het nu onder eigen vlag was, dan wel als begeleiders van Neko Case, André Williams, Buffy Ste Marie of Jon Langford. Deze “Northern Passages” is alreeds de tiende (!) CD van dit kwartet, dat ook vandaag nog die mix in zich draagt van punk en rock en country en alternatieve rock en country belichaamt, en heeft alles in zich om, zoals het hoort, op termijn en met enige retrospectie, tot een topalbum uit te groeien. Dat komt simpelweg omdat de songs op deze plaat stuk voor stuk toppers in hun genre zijn: deze kerels zijn op-en-top songwriters, en als muzikanten zijn ze simpelweg het beste dat Canada voortgebracht heeft sinds The Band.

Als we nog maar beginnen bij “Riverview Fog”, een track die absoluut niet zou misstaan hebben op “Déjà Vu” van die andere, niet geheel onbekende band met Canadese roots, zien we meteen watr het hier om draait: dit is songwriting van de allerhoogste soort, met een heel hoge houdbaarheidsdatum. Waarna de band een retour naar de roots neemt in “Another Season Again”, dat een geweldige mix van blues en punkrock behelst. Die toon wordt min of meer aangehouden in “There Are No Words”, waarna flink wat gas terug genomen wordt in “It’s Easy (Like Walking) dat door Kurt Vile ingezongen wordt en, mede omwille van de gitaarklank, een zeker REM-gehalte aangemeten krijgt. Perfecte single is dit. Nochtans komt de echte kern van de plaat pas met het volgende nummer, “The Elements Song”, een echte rocksong die me telkensM weer aan het beste van The Smithereens doet denken: de bijna-psychedelische bijna-sixtiesklank, met die gitaar en die toetsen, die zo heerlijk tegen elkaarr opboksen.

Met “Through Strange Eyes” gaan we meer de ronduit countryrock toer op en we gaan nog een stapje verder met “God Bless The Infidels”, dat het, nauwelijks verholen, over hypocrisie van allerhande gedaanten heeft. In het Amerika van D. T.? klinkt dat een beetje wrang, misschien, maar dat belet niet dat dit een bijzonder fraaie song is. Ook “Questions I’ve Never Asked” zou weerziet het repertoire van The Jayhawks kunnen komen, terwijl afsluiter “The Noise Museum”, een instrumentaal die geen woorden nodig heeft om te overtuigen. Min moeder zaliger heeft me altijd geleerd dat er drie soorten muziek zjn: goeie, slechte en diegene diepe nog niet kent. De nieuwe van The Sadies behoort ontegensprekelijk tot de eerste soort: ze is puur, ze is doorleefd, ze is bijzonder vaardig gespeeld en vooral: ze raakt je tot in de toppen van je tenen. Als ik het goed begrepen heb, is deze band binnenkort in onze regio te zien, al kan ik me vergissen. Ik heb daar in elk geval maar één advies bij: niet te missen!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Yeproc Records
Distr.: V2

video