DE KAT - DE KAT II

Uit Groningen -en eigenlijk ook een beetje uit Antwerpen- komt ons een viertal aanwaaien, dat zich kennelijk tot doel gesteld heeft de muziek vanJefferson Airplane, Big Brother & The Holding Company, Fleetwood Mac een nieuw leven te geven. Gitaristen Erik de Vries en David Lamain, bassist Jasper Visser en drummer Sjors de Ruiter spelen nog niet bijzonder lang samen, zo’n twee jaar, maar in die korte tijd hebben ze toch al een eigen muzikale taal ontwikkeld, die, zoals ik hierboven al zei, erg veel overneemt van de muziek waar wellicht hun ouders tuk op waren toen zij jong waren, maar die dat vooral doen met een enthousiasme en -niet te vergeten- een technisch kunnen, waar menigeen stikjaloers mag op zijn. Deze kerels, die hun bandnaam inderdaad niet verder gingen zoeken dan bij de kat van de Vries, die een beetje speciaal moet geweest zijn, beheersen hun instrumenten danig goed en wat zij aanbieden op deze eerste langspeler -hij verschijnt, zoals het eigenlijk hoort, alleen op LP, al zijn wij best blij met het cd-exemplaartje dat de promotieman ons toestuurde en werd voorafgegaan door een EP die we nooit te horen kregen- is van een behoorlijk indrukwekkend niveau.

Wat ik daarmee bedoel? Wel: het is allerminst evident om een puur instrumentale plaat uit te brengen, die je echt in de rock moet situeren. Surfinstrumentals kennen we allemaal, her en der herinneren we ons ook een rockabilly-instrumental, maar veel verder komen we doorgaans niet. Die leemte wordt vanaf nu opgevuld door deze LP, waarop, naast een geweldige cover van Peter Greens “Fool No More”, dat ooit op de zwaar onderschatte “In The Skies”-LP uit 1979 stond, de plaat waar Green, na jaren van stilzwijgen na de break-up van Fleetwood Mac, terug mee opdook, ook zeven eigen composities staan, die ik, na een beluistering of zeven-acht, alleen als “indrukwekkend” kan omschrijven.

Deze jonge kerels zijn meesters in het opbouwen van een nummer, in het vrij en associatief musiceren, waarbij het ene idee vanzelf het andere tot stand brengt. Hier wordt niet zozeer volgens vaste patronen gewerkt als wel gelijktijdig en vooral samen gemusiceerd. Een feilloos gevoel voor timing is daarvoor een eerste vereiste en een muzikaliteit die je doorgaans alleen aantreft bij sterk geschoolde muzikanten die dan als vanzelf in de jazz terecht komen. Wel, het kan dus ook in de rock, zo blijkt.

Nummers als “Down The Abbys”, een felle rocker, of “Magic Sam”, dat radicaal voor het blusidioom kiest en wellicht een link heeft met de gelijknamige gitarist, kan ik keer op keer opnieuw beluisteren. “74” klinkt alsof het uit ’67 dateert, met een mix van turfgitaar en rockconstructie,”Panic Attack” is inderdaad adembenemend en dreigend en “Fool No More” krijgt een heel respectvolle lezing van ruim zeven minuten, waar je als DJ mee kunt uitpakken in de heel vroege uurtjes.

Uitsmijter “Goodnicht” smeekt om de stem van wijlen Janis Joplin, al kan ik me levendig voorstellen dat ook de allerlevendigste Tineke Schoenmaker hiermee wel wat moois zou weten te verzinnen. Ik zag deze jongens nooit aan het werk, maar als ik programmator was van een festival, ik zou deze jongens koppelen aan The North Mississippi All Stars. Dat zou nogal wat geven, zo denk ik. Ik hoop echt dat ik deze band binnenkort ergens live kan zien, maar in afwachting daarvan, kan ik absoluut leven met deze heerlijk ongewone en dus heel bijzondere plaat!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

info: Hans Broere Promotion

video