BIG TIME BOSSMEN - WORKING ON A PLAN

Vijf jaar geleden vond het jeugdig viertal ‘baasjes’ uit Oost-Vlaanderen dat het hoogtijd werd om met hun energieke muziek het rhythm-and-blues circuit dooreen te schudden. Wellicht beïnvloed door Elvis Presley, Howlin’ Wolf en Smokestack Lightnin’ groeide de band al vlug uit tot een eigenzinnige band die met een dozijn eigen songs de Fandango studio van Dirk Lekenne indook. Het vibreert duidelijk tussen de rasmuzikanten, zanger/gitarist David Bauwens, gitarist/songschrijver Piet Vercauteren, bassist Bruno Dierick en drummer Rien Gees. Zij produceten ook het album samen met Dirk Lekenne, die ervaring heeft om een proces zodanig te begeleiden dat elke band er zijn geëigende sound kan vinden en vastleggen. Die sound van de ‘Big Time Bossmen’ bestaat hoofdzakelijk uit ‘good vibes’ en dansbare ritmes die het beeld oproepen van heupwiegende rockers en buitelende rock-'n-roll koppeltjes, wervelend op houten dansvloer of in opstuivend zand, om. in ‘Make My Way’ en ‘’Wouldn’t That Be Great.

Qua thema’s zoeken de muzikanten het vooral bij de vrouwen - baby, my gal, woman- wetende dat zelfs latente mannenhaters vroeg of laat toch ontdooien en bezwijken bij hun obsederende rockende muziek waar behalve de gitaar de ritmesectie nog extra energie aan toevoegt. Het rockende ‘That’s My Gal’, afwisselend ingehouden en gepassioneerd, komt alzo over als een uitgeschreeuwde liefdesverklaring. Het opzwepende ‘The Effect I Have On Women’, met gastmuzikant Dirk Naessens op viool, zou en passant zelfs Lazarus vroegtijdig uit zijn graf laten herrijzen en in het gekmakende ‘Damn You Woman’ met opzwepende drumbeat gaat een soort razernij schuil waarbij je ergens het geluid opvangt van ronddraaiende ijsblokjes in een heftig geschud whiskyglas. David zingt met een krachtig stemgeluid en begeleidt zich soms met harmonica. Als favoriet moet deze song concurreren met het rockende enigszins onheilspellende ‘The Last Fuck’ waarin drumbeat en contrabas het vuur nog opstoken. Of nog met het zwoele ‘Wolfman’ met de slidegitaar van Dirk Lekenne! Ergens lijkt hier een vereenzaamde wolf met zijn solitair gehuil om een date met een wolvin te smeken.

De dertien songs variëren tussen rockabilly, aanstekelijke rhythm-and-blues, boogie en roots/swamp, waartussen zich soms een orgeltje mengt zoals in ‘Bartender’. In het swingende ‘Big Time Bossmen’, met een verhitte solo op contrabas, schreeuwen backing stemmen om ‘More, More’. Het sluipende ‘Sneaky Messaround’ met doffe drum suggereert dan weer iets duisters en op het laatste furieuze ‘Take No Prisoners’, beeldend als een rij brandende fakkels in de nacht, ruik je de spanning als een mix van zwavel en zweet. Je kan ervan uitgaan dat, waar dit viertal ook opduikt in club, tent of op wei, het publiek zal meegezogen worden in de onder- en bovenstroom van hun energie, of de Bossmen er nu zullen openen hetzij afsluiten. Misschien is de titel van hun album ietwat misleidend, tenzij het kwintet een verborgen agenda heeft. Dit debuut lijkt immers eerder vanuit de onderbuik dan vanuit een planning te zijn opgeborreld, hetzij vanuit het onstuimig kloppend hart.

Marcie

Artiest info
Website  
 

Label: Roots Rumble
distr. : Sonic Rendezvous