TINARIWEN - ELWAN

Op het moment dat ik dit uittik, is het anderhalve dag geleden dat ik Tinariwen nog maar eens aan het werk zag in de Brusselse AB en voor de zoveelste keer compleet van mijn sokken geblazen werd door dit ensemble. Zelfs toen de gitarist bij het tweede deel van de show niet meer kon spelen, omdat hij eigenlijk al de hele avond wat ziekjes was, maar tijdens de pauze aanvoelde dat hij echt niet meer verder kon, bleef de band het allerbeste van zichzelf geven en ik ben er haast zeker van dat helwit mensen niet eens zijn afwezigheid gemerkt hebben?

Dat zegt iets over de hechtheid waarmee onze favoriete Toearegs op het podium stonden. Ze waren hier om hun nieuwe -zevende- album te ondersteunen en dat was ook een beetje nodig, nadat de respons op voorganger “Emmaar” over het algemeen een beetje lauw waren geweest. Nochtans was de iets mindere kwaliteit van die plaat volledig te begrijpen: de band was zeer aangeslagen door het nog maar eens opgelaaide geweld in hun noordelijk Mali en ze waren dus uitgeweken naar de Californische woestijn van Joshua Tree National Park in Californië. Bleek daar dat het ene zand niet het andere is, maar vooral dat je oorlog ook met je meedraagt, als je ervoor op de vlucht gaat.

Een deel van de songs op de nieuwe CD is ook nog in Californië opgenomen, met gastbijdragen van ondermeer Kurt Vile en Mark Lanegan, terwijl de overige nummers ingespeeld werd in een oase in Zuid-Marokko, dichtbij de Algerijnse grens en je kunt het verschil tussen de opnames van Californië en die van Marokko horen. Tot de eerste groep behoren bij voorbeeld “Nànnuflày” en “Sastannàqqàm” en die rocken een heel eind weg.

Ze klinken als het ware bijna Westers, ook al omdat er heel af en toe zelfs een woordje Engels in de teksten binnensluipt, terwijl de andere songs veeleer de echte “assouf”-klanke herbergen. Die zijn steevast in het Tamashek gezongen en ze klinken, wat mij betreft, authentieker in de oren.
Waarmee ik vooral niet pleit voor een terugkeer naar de “oude waarden”, integendeel zelfs: Tinariwen is dé band bij uitstek die het allerbeste de cross-over tussen beide benaderingen weet te maken en ze hoeven dan voor mij vooral niet te laten!

Maar, zowel bij het concert in Brussel als bij de veelvoudige beluisteringen van deze nieuwe CD, stelde ik bij mezelf vast dat ik toch meer van de minder beïnvloede songs houd.Neem nu “ Talyat” of het akoestische “Assàwt”: mede omwille van de toevoeging van een plaatselijke Berberse Gnawamuzikanten, roepen die toch meer de sfeer van de Afrikaanse woestijn op, waarvoor we destijds als een blok gevallen zijn.

Het minieme dipje van “Emmaar” wordt met deze nieuwe achteloos onder de mat geveegd en ik kan alleen maar hopen dat de toestand in Mali zo snel mogelijk weer normaliseert, zodat de groep terug naar haar natuurlijke habitat -die per definitie overal en nergens is- terug kan. Want, laten we wel wezen: Abdallah en zijn kompanen zijn niet alleen trotse Toearegs en vlijmscherpe politieke commentatoren, ze zijn bovenal ook schitterende muzikanten, niet alleen op deze heerlijke plaat, maar evenzeer op het podium.

De zomer komt eraan en een mens kan dan alleen maar hopen dat er her en der nog plaatsjes vrij zijn op festivalaffiches. Ik zie het al voor mij: helder drommen mensen, die uit hun dak gaan op de tonen van “Assàwt”, hét prijsbeest van de plaat….

(Dani Heyvaert)

15 maart - AB - Brussel
2 mei in Doornroosje - NL
3 mei in Maassilo. - NL


 

Artiest info
Website  
 

 

Label: ANTI-
distr.: PIAS

video