MATT HAECK - LATE BLOOMER

In de categorie “dringend te ontdekken debutanten” mag ik u bij deze Matt Haeck presenteren, een kerel die zichzelf een laatbloeier noemt en die omschrijving dan maar meteen als titel gebruikt voor zijn debuutplaat die al een half jaar uit is, maar pas sinds begin maart officieel in Europa beschikbaar is.

Over Matt zelf weten we niet erg veel, behalve dat hij als zendelingenkind in Barbados geboren werd, dat hij een theologieopleiding volgde toen hij plots het echte licht zag en besloot zich aan de muziek te wijden. Hij verkast naar Indianapolis en komt daar in zeer slecht gezelschap terecht: verslavingen allerhande worden zijn deel en het is pas wanneer hij de helende kracht van yoga ontdekt, dat hij de weg terug vindt en stilaan liedjes begint te schrijven.

Elf van die songs van zijn hand zijn nu terug te vinden op deze plaat - de tweede full CD na een debuut uit 2008 en een EP uit 2010, samen met een cover van oude gabber Ben Douglas (“Belt”), die een parcours doorliep dat, inzake verslavingen, redelijk parallel liep met dat van Matt. Wie zo erg aan de foute stoffen zit en in countrymiddens vertoeft, die komt als vanzelf bij Hank Williams uit en het is dan ook alles behalve toevallig dat Matt zijn ervaringen linkt aan die van Hank in “Minnie Pearl”, noch dat “Worst Enemy” naadloos aan een cover van “Ramblin’ Man” vastgeklonken zit.

Prima volk als ondersteuning ook: Paul Defiglia van The Avett Brothers levert toetsen, Critter Fuqua van The Old Crow Medicine Show is te horen op gitaar, banjo en accordeon, de geweldige Aaron Lee Tasjan speelt wat gitaar mee en twee bij ons erg geliefde zangeressen, Caitlin Rose en Elizabeth Cook, lenen hun stembanden. Ik noem slechts deze mensen, maar er zijn er wel meer, die een handje toestaken tijdens het tot stand komen van deze plaat.

Wie ik zeker moet vermelden is producer David Mayfield ( van de gelijknamige Parade), die ook allerhande gitaren bespeelde en Matt perfect omringt bij het neerzetten van drie kwartier heerlijke, hedendaagse country, die die heerlijke Southern drawl combineert met behoorlijk zwaar op de hante thema’s als verslaving, wanhoop en scheiding, en die tegelijk verpakt in onvoorstelbaar knappe arrangementen. Pure, fragiele momenten als “Couldn’t Say Yes ’til I learned to say No” , “Lovin’ Off My Mind” of “Cotton Dress” worden afgewisseld met vrolijke stompers als “28 Years”, of het hilarische “Pissing Contest”, waarin de zogeheten Christian Country een stevige veeg uit de pan krijgt.

Onder het motto “saving the best for last”, wordt de plaat afgesloten met “Lucky Cigarette”, een prachtige sleper, waar de kwetsbaarheid in grote geuten van afdruipt. Dit is een bijzonder knap orgelpunt van een ronduit meesterlijke plaat van een kerel die een leven geleefd heeft en uit de belevenissen die dat leven getekend hebben wonderbaarlijk mooie songs wist te distilleren. Ik denk dat ik maar eens op zoek ga naar die vorige twee worpen, want iets zegt mij dat Matt Haeck een hele grote gaat worden…

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Bandcamp

Label: Blaster Records!
Distr.: Sonic Rendezvous

video