ENDZ - SHAKE

Helemaal van bij ons, maar nog veel te onbekend, wegens een beetje van over de taalgrens is dit trio dat het de recensent, die een Youtubefilmpje aan zijn schrijfsel wil toevoegen niet makkelijk maakt. Het kàn aan mij liggen, maar ik vond nul komma nul. Dan maar zonder, zeker?

Wat ik wel kon terugvinden, was wat achtergrondinformatie over de leden van de band: Fabrice Fabiola Detry, Loïc Bodson (alias Loïc B.O.) en Kevin Guillaume (alias Kevin P.) hebben een (niet zo ver) verleden in bands als Austin Lach en Flexa Lyndo en ze produceren een bijzonder aanstekelijk soort indiepop, die, als hij dik twintig jaar geleden gemaakt zou zijn geweest, vast vergelijkingen met Yo La Tengo zou opgeroepen hebben.

Deze “Shake” is eigenlijk een soort extended ep, met 8 nummers erop, maar eigenlijk maar 6 echte songs, die samen net een half uurtje duren. Twee korte soundscapes vullen de leemtes op, die er eigenlijk niet zijn. Ik verklaar me nader: hoewel de songs onderling behoorlijk verschillend zijn, klinkt Endz toch behoorlijk hecht en samenhangend en kun je de songs beschouwen als stukjes van één puzzel: ze verschillen onderling van vorm, maar maken samen toch een mooi geheel.

Niet dat ik een kenner van de genres ben, die hier beoefend worden, maar ik herken wel psychedelische pop als ik “Amnesia” hoor. Van bij opener “Angles and Curves” had deze plaat me bij het nekvel: dit nummer, met duidelijke Weezer-inslag, maakt de omschrijving die in het promoblaadje staat, al meteen waar: dit is de jaren ’90 van vorige eeuw, maar dan wel met materiaal van vandaag. Bij “New Mistakes” gaan mijn gedachten onvermijdelijk terug naar de tijd dat “shoegazing” de verplichte houding was voor muzikanten die op een podium ernstig genomen wilden worden.

Denk aan The Jesus & Mary Chain of The Stone Roses. Heel fijn om teruggekatapulteerd te worden naar die tijd, zeker als dat dan nog gebeurt middels een heel knappe song. “Candy” is voor mij het hoogtepunt van de plaat: loom en lui en stilaan opgebouwd, laag na laag, tot je een echte retrosong, die me aan The Flaming Lips doet denken. Mijn excuses als ik wat aan namedropping doe, maar ik probeer gewoon een genre te duiden, dat misschien niet voor iedereen te situeren is. Wie in de late jaren ’80 te jong of te oud was, heeft die informatie wellicht nodig.

Het is wel een beetje jammer dat op de data die op het schijfje mee gebrand werden, “The Eyes Above “ en “Angles and Curves” van plaats omgewisseld werden, maar laat dit vooral als detailkritiek beschouwd worden bij een plaat waar ik intussen echt ben gaan van houden. Als dit niet doorbreekt, begrijp ik er niks meer van. Al kan ook dat wel kloppen. Och, laat ik het samenvatten: Endz maakt een heel, ik herhaal HEEL fijn debuutplaatje, dat uitnodigt om de band live te gaan bekijken. Dat kan al ergens in mei in de Bota !

(Dani Heyvaert)

Artiest info