CORMAC O CAOIMH - SHINY SILVERY THINGS

Hoe spreek je in hemelsnaam een familienaam als deze uit? Gelukkig is er bij de platenfirma iemand die er aan gedacht heeft dat even mee te geven op het promoblaadje dat bij deze CD zit: “O Kweeve”, zo spreek je dat dus uit. Ik zeg het maar even, omdat het best wel eens zou kunnen dat deze jonge kerel uit Cork binnen afzienbare tijd heel vaak op onze radiogolven te horen zal zijn en dan kunnen de DJ’s van dienst maar beter niet al te flagrant in de fout gaan….

Als ik een en ander goed heb opgezocht, is dit de vierde plaat van Cormac, een kerel die klassieke gitaar volgde in zijn nog jongere jaren en die de vaardigheden, die hij uit die opleiding meepikte, vandaag aanwendt om zijn kleine, fijne liedjes van klaterende begeleiding te voorzien.
Deze plaat deed me nogal denken aan wat PaddyMcAloon destijds deed met Prefab Sprout of Roddy Frame met Aztec Camera: simpel klinkende, maar daarom niet minder geraffineerde popsongs schrijven en die heel eenvoudig opnemen.

Die songs -de plaat bevat er een heus dozijn- zijn qua lengte allemaal van radiolengte en ze hebben stuk voor stuk het vermogen om zich ongevraagd vanaf de tweede of derde keer dat je ze hoort, onder je schedeldak te nestelen. Da’s eigen aan goeie popsong: hij kleeft aan je, hij dwingt je om hem nog eens en nog eens te beluisteren.

Daarvoor is tegelijk veel en weinig nodig: als je een goeie pen hebt, heb je aan één beeld genoeg om het als metafoor te gebruiken voor de Grote Dingen van Het Leven. Dat doet Cormac dus zo’n dozijn keer op deze CD, waarmee ik maar één probleem heb: ik kan onmogelijk kiezen tussen de huppelende beat van “Proud”, de wat meer ingehouden ernst van “Silence and Sound” en de behoorlijk gesofisticeerde arrangementen en dito melodielijn van opener “Second Hand Clothes” en dan heb ik nog maar de eerste drie tracks van de plaat vermeld. De overige negen doen er nauwelijks of niet voor onder: “Hey You” drijft op een bezwerende piano en mijmert heel aangenaam over de fijne en minder leuke kanten van ouder worden en de onschuld van de jeugd verliezen. terwijl “Have You Built Yourself Well” een perfecte radiosingle zou zijn en “Tea In My Teacup” een op en top liefdeslied over kwetsbaarheid en jezelf geven is.

De swing van de titelsong vind ik onweerstaanbaar mooi contrasteren met de wat bitterzoete ondertoon van de tekst en “Lampshade Lights” heeft zo’n mooi refrein…”Fade Out…I Close My Eyes and Draw You Now”…ik kan het niet helpen, maar ik vind dat mooi.

Deze plaat heeft, zo denk ik toch, alles om veel mensen te bevallen: ik had het al over de knappe melodieën en fijne beeldspraak. Ik vermeldde al de stem, de zang en de gitaar van Cormac, maar net zo goed verdient de hele begeleidingsband, waar ik overigens niet één naam van kende, alle lof. Kijk, zoiets noem ik nu eens een prima kennismaking, zie!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Bandcamp

video