ESTEBAN ALVAREZ - TICO GROOVE

Wellicht behoort de naam van de jonge Esteban Alvarez nog niet tot het gemeengoed, maar als een firma als Steinway hem opneemt in het rijtje van officiële “Steinway-pianisten”, dan betekent dat wel dat ze in dat grote huis van pianovertrouwen overtuigd zijn van ’s mans waarde. Arthur Rubinstein, Keith Jarrett, Luke Ellington…het lijkt me fijn om in zo’n lijstje opgenomen te worden…

Esteban is afkomstig uit San José, Costa Rica (hij is dus een “Tico”) en is al van z’n negende met pianomuziek bezig. Hij doorliep de hele muziekopleiding die je nodig hebt om een klassiek pianist te worden, en begon ergens onderweg ook muziek te componeren voor kleine en grote ensembles.

De studies waarvan ik sprak, volgde hij niet bij de minsten: Chris Potter, John Abercombie, Dave Brubeck….) en gaandeweg werd hij ook betrokken bij het zogeheten “National Peace Program” van Costa Rica. Je kunt Esteban dus rustig een muzikale vredesactivist noemen, een activiteit waarvoor hij trouwens gelauwerd werd door Nobelprijswinnaar Oscar Arias, die destijds president was van zijn land.

Op deze debuutplaat -ze dateert weliswaar al van eind 2013 maar komt nu pas officieel uit bij ons- krijgt Esteban hulp van twee hele grote meneren uit de jazz: drummer Ignacio Berroa speelde bij Dizzy Gillespie en bassist Lynn Seaton bij Count Basie. De kennis en de veelzijdigheid van zo’n duo moeten voor een jonge muzikant zowat het Walhalla vormen, zo stel ik me voor. Het repertoire dat ze samen brengen poogt een brug te slaan tussen traditionele en Latin jazz aan de ene kant en folkmuziek uit Costa Rica aan de andere kant. En zo hoor je interpretaties van nummers die ook bij ons niet helemaal onbekend zijn als “Luna Liberiana” dat ooit door Placido Domingo werd gezongen,

“Noche Inolvidable”, dat, in de versie van Caravelli, geregeld als tune voor radio en TV gebruikt werd, de klassieker “Caña Dulce”, waar tientallen versies van bestaan,”Pasión”, dat in de versie van Trio Los Ticos zelfs bij ons min of meer bekend was in de jaren ’50 en zo kan ik nog wel even doorgaan, al wil ik toch “Punto Ganacasteco” nog vermelden: met een beetje geluk kun je in de straten van Gent of van Brussel wel eens een groep straatmuzikanten deze klassieker horen spelen.

Mij lijkt het dat Esteban voor de samenstelling van zijn tracklist te rade gegaan is bij het boekje “Canciones Populares Costarricenses”, waarvan ik lang geleden een exemplaar aantrof in een kringloopwinkel en waar ik naar aanleiding van deze plaat met veel plezier naar teruggreep: ze staan er bijna allemaal in en dus moet het zijn, dat Esteban zijn klassiekers kent.

Daar komt nog bij dat hij het hart op de juiste plaats blijkt te hebben en dat hij zijn muzikale talenten zoveel als maar kan inzet voor het goede doel. Daar neem ik eerbiedig mijn petje voor af maar ook wie minder filantropisch ingesteld is, kan volop genieten van de knappe cross-over tussen jazz en folk.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video