MATT HANNAH - DREAMLAND

Dik twee jaar geleden was onze (valsam) behoorlijk streng voor de debuutplaat van deze kerel uit Minneapolis, wiens wieg in Michigan stond. Die kritiek was grotendeels terecht, al belette dat niet dat de plaat flink wat airplay kreeg in de States. Misschien was onze collega ook niet de enige die schreef dat Matt er wellicht goed aan zou doen om voor zijn volgende plaat een beroep te doen op een club van degelijke begeleiders om zijn songs van de nodige envergure te voorzien, wie zal het zeggen?

In elk geval is het zo, dat op zijn tweede soloplaat Matt zich laat omringen door erg Goed Volk: JT Bates kennen we van bij Phil Cook en Andrew Bird, Erik Koskinen werd in deze kolommen meer dan bejubeld omwille van zijn “America Theatre”-cd van een jaar of drie geleden, gitarist -en hier ook producer- Matt Patrick konden we recent nog horen bij die wonderlijke “Wake Me When The Wind Dies Down” van Vicky Emerson, bassist en pedaal steelspeler Aaron Fabbrini leerden we jaren geleden al kennen via zijn werk voor Ben Kyle en bassist Ian Allison deed vorig jaar mee aan de comebackplaat van Soul Asylum.

Waarmee ik maar wil zeggen dat Matt geen beginners naar de studio haalde om zijn tien nieuwe songs mee in te kleuren en dat heeft ook gewerkt. Die songs vormen, wat mij betreft, een “return with a bang!”: Hannah verkent de wereld van de gewone man en onderzoekt daarbij zowel de dingen die hij meemaakte, als die waar hij naar verlangt.

Dat hij melodieën kan schrijven, wisten we al van vorige plaat, maar dat hij ook de kunst van het nauwkeurig observeren en daar een knappe tekst rond te breien onder de knie had, dat is een beetje nieuw. En zo komt het dat ik, bij elke beluistering van deze plaat, moet denken aan wijlen Townes Van Zandt -vanwege de combinatie folk/country, aan James McMurtry, vanwege de rockinslag en vanwege het vergelijkbare stemtimbre, met dito tongval en aan de allerbeste Ryan Adams, vanwege de rijke beeldspraak in de teksten.

Matt Hannah is op zijn nieuwe plaat een beetje een mix van die drie, maar vooral: hij is onderweg om helemaal zichzelf te worden. Dat blijkt uit de samenhang van de songs: ze staan allemaal ofwel in de eerste persoon enkelvoud, ofwel in de eerste persoon meervoud. Zulke songs gaan altijd over ervaringen, dromen, wensen, herinneringen. Hannah overschouwt het leven zoals het voorbijkwam en droomt over hoe het zou kunnen zijn of worden. In een nummer als “Broken Hearts and Broken Bones” ligt de muziek een beetje bovenaan, terwijl bij “Banks of the Mississippi” of “Dandelion” de tekst meer primeert. Dat maakt van de plaat een evenwichtig geheel, dat bijzonder fraai geopend wordt met de titelsong en dito afgerond met “Morning Song”: die songs staan waar ze moeten staan en maken dit een coherente plaat met fijne liedjes, knappe muziek en fijne teksten. Ik hoor zoveel moois lang niet altijd in één plaat en dus kan ik met gerust gemoed concluderen dat de tweede plaat van Matt een gigantische stap voorwaarts is.

(Dani Heyvaert)

 

 

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video