CHRIS BERGSON BAND - BITTER MIDNIGHT

Soms helpt het toeval een handje. Voor het eerst het nieuw album kunnen beluisteren van een topmuzikant die juist op die dag jarig is, namelijk op 24 mei, is eigenlijk een geschenk voor diegene die mag luisteren, al zal de jarige op die dag ook wel alom gefêteerd worden. De charismatische en bescheiden Chris Bergson, songwriter, gitarist en producer, liet namelijk in het Belgisch Brabantse bluescircuit -Herselt, Wespelaar, Glabbeek- een impressionante indruk na, gebaseerd op zijn songs, zijn lyrische teksten, zijn gitaarspel en zijn aimabele persoonlijkheid. Wie hem ooit de song ‘Rain Beatin’ Down’ hoorde vertolken kan niet anders dan fan worden voor het leven. De New Yorker, die een jazzgitaar opleiding volgde in Manhattan en menige beroemdheid begeleidde, heeft alle reden om naast zijn schoenen te lopen, maar dat is hem wezensvreemd. Zijn debuut dateert van 1997 en zijn albums ‘Fall Changes’, ‘Imitate The Sun’ en ‘Live At Jazz Standard’ werden alom geprezen. Zijn laatste ‘Bitter Midnight’ lijkt dezelfde weg op te gaan omwille van die heerlijke mix van blues, funk, ballad, soul en jazzy grooves.

In dit rijk geschakeerd album koos Chris Bergson voor muzikanten uit zijn vriendenkring of met wie hij ooit het podium deelde, zoals de bassisten Andy Hess, Richard Hammond en Matt Clohesy of de drummers Tony Mason en Aaron Comess. Multi-instrumentalist Craig Dreyer, tevens producer, wisselt met orgel, Wurlitzer of clavinet en schreef mee op het breekbare, melancholische ‘Lullaby’. Op de funky songs hoor je de koperblazers Jay Collins en Steven Bernstein, respectievelijk op sax en trompet. Zij maken van het ritmische ‘Knuckles & Bones’ een aanstekelijke song ondanks het bluesy thema. Evenals de bluespioniers schrijft Chris Bergson over afscheid, verlies en de tristesse van verlaten straten. Inspiratie vindt hij in momenten van afzondering of bezinning, zoals bijvoorbeeld in Parijs waar hij in een museum de universaliteit en de tijdloosheid van een Monet schilderij probeert te doorgronden. Hijzelf schreef de songs samen met Kate Ross en ook bluesman Ellis Hooks schreef mee aan een tweetal songs zoals het soulvolle ‘Just Before The Storm’ over het heengaan van de geliefde.

Chris Bergson heeft niet alleen Amerika doorkruist, maar ook Europa. Hij toerde zelfs doorheen West-Afrika. Overal pikte hij impressies en stemmingen op, zodat je gedurende het ganse album als het ware in zijn voetsporen meereist en eenzelfde mood ondergaat. Het eerste funky ‘Pedal Tones’ leunt aan bij de groove van New Orleans en deze van Alan Toussaint, terwijl het broeierige ‘Explode Or Contain’ overhelt naar de mood van de Mississippi Delta blues. Het relaxte ‘61st & 1st’zou zo uit het tourbusje van J.J.Cale kunnen opklinken en het expressief vertolkte ‘Another Day’, zou van Calvin Russell kunnen zijn, al zijn beiden voor altijd heengegaan. Bij het gevoelvolle ‘Blues For Dave’, met prachtige slidegitaar, schrijnt de hunkering en bij ‘Bitter Midnight’ dragen saxofonist en trompettist bij tot de laat avondsfeer in een verlaten bar, met nog enkele eenzaten verloren in hun hoekje. Chris Bergson slaagt erin om met zijn songs visuele taferelen te evoceren alsof zijn geest en verbeelding met melodische lijnen en penseel schilderen.

Marcie

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: CBH
info: Hans Broere Promotion

video