GERRY SPEHAR - I HOLD GRAVITY

Het is wellicht alweer even geleden, dat we nog eens een compleet onbekende songwriter mochten voorstellen, die niet meer tot de categorie “piepjonge debutanten” behoort en waarvan je je afvraagt welke carrière hij had kunnen maken, als zijn leven en de keuzes die hij maakte, anders waren geweest.

Gerry Spehar is zo iemand: in de jaren ’70 en ’80 van vorige eeuw had hij een soort goed lopende carrière in de muziekbranche, zowel solo, als in duo met z’n broer George of als “The Spehar Brothers”, met nóg een broer, Tom. Hij schopte het daarbij tot voorprogramma van onder meer Boz Scaggs, John Fahey, Merle Haggard en Townes Van Zandt. In 1981 begon hij op te treden met Bobby Allison, met wie hij het in 1985 tot in de Grand Ole Opry bracht en tot in de finale van de beroemde Wrangler Country Showdown. Die finale verloren ze van The Sweethearts of The Rodeo, maar er bleef niettemin een deal over met één van de grote kanonnen uit de publishing, Buzz Cason. Het jaar daarop, nam Allison solo deel aan de Showdown en hij won, zodat het duo de facto ophield te bestaan. Spehar, die ondertussen getrouwd was en vader geworden, legde toen zijn onafscheidelijke gitaar aan de kant -althans voor wat het publieke leven betreft- en begon aan een dertigjarige loopbaan in het bankwezen, tot hij, nadat de kinderen het huis uit waren, opgaf om opnieuw muziek te gaan maken.

Hij was namelijk de hele tijd wel nummers blijven schrijven en liep op een dag Paul Lachues, van “I See Hawks in L.A.”, tegen het lijf en van het ene kwam het andere: deze CD, “I Hold Gravity” is opgenomen met de complete Hawks als begeleidingsband. Met de toevoeging van extra inbreng door mensen als Gabe Witcher (van The Punch Brothers) en Chris Tuttle (van bij Emmylou Harris), werd de plaat in een drietal dagen opgenomen in de studio van Hawksdrummer Shawn Nourse en het resultaat is een CD met tien zelfgeschreven songs over Liefde, Verlies, Verlangen en Bijzondere Mensen. Het is ook een samenwerking met de liefde van zijn leven, Susan, die zijn schoolliefje was en later de moeder van zijn dochters werd en die, vooral een leven lang, zijn compagne de route bleef en die, tijdens zijn “verborgen” periode en de jaren die erop volgden, ook al songs schreef samen met Gerry. Susan overleed in de dagen nadat de plaat afgewerkt was aan de fameuze “slepende ziekte”, maar ze heeft de plaat nog wel gehoord, zo, lees ik en dat vind ik persoonlijk een fijn gegeven: dit is namelijk een heel mooie plaat geworden, die je zonder moeite als een lange liefdesbrief kunt lezen.

“Dirt”, de openingssong, pompt een stevig eind door, in volle Crazy Horse-stijl en heeft het over de nevenverschijnselen van de mijnbouw, de nijverheidsbranche, waarin zowel Gerry als Susan hun roots hebben. Zijn familie pionierde in de Colorado koolmijnen, zij had een passie voor geologie en de conclusie klinkt een beetje Bijbels: “it all comes down to dirt”. “I Hold Gravity”, de titelsong, staat daar in flink contrast tegenover: dat is een frêle ballade, een liefdeslied, geschreven toen Susan al serieus ziek was en Gerry vraagt zich op beschouwende wijze af waar de energie naartoe gaat, die in het lichaam aanwezig was van iemand die kort nadien zal sterven. “Be Nemanic” werd dan weer samen met Ed Nemanic geschreven, een bevriende songwriter, wiens oom ooit wereldkampioen was in het worstelen. Fijne song, fijn samenspel tussen piano en gitaar ook.

Het hoogtepunt van de plaat -u moet overigens via de hierbij meegegeven links- vooral zelf eens gaan luisteren- vind ik overigens “Mr & Mrs Jones”, een boogienummer, dat drijft op een heel knappe Hammondpartij en heel grappige gitaarlijnen. De song zou Susan’s reactie geweest zijn op haar ziekte: “laat er ons niet over piekeren en een song schrijven”, schijnt ze gezegd te hebben, toen ze haar verdict kreeg. Daarvoor moet je over een bepaalde vorm van humor beschikken, me dunkt.

Ik zou ook de overige songs kunnen overlopen, maar dat zou ons te ver leiden: u moet me maar op mijn woord geloven en zelf even gaan luisteren: die is een heel bijzondere, fijne plaat geworden, vol liefde. Ze leidt ook de wedergeboorte in van een kerel, die dertig of veertig jaar geleden bepaalde keuzes maakte, maar wel altijd songs bleef schrijven, zodat hij vandaag, bij het begin van zijn tweede leven, serieus gewapend is en ons vooral de vraag doet stellen: “wat zou zijn muzikale carrière geweest zijn, als hij in de muziek was gebleven?”. Het antwoord daarop kennen we uiteraard niet, maar deze plaat licht alvast een tipje van de sluier op, want Gerry Spehar schrijft geweldige songs!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby