FRANKIE CHAVEZ - DOUBLE OR NOTHING

Zowat vier jaar geleden leek het er heel even op, dat deze Portugese gitarist en zanger-met-grove-korrel-in-de-stem in onze Lage Landen enige voet aan de grond zou krijgen, toen hij, na het uitbrengen van zijn debuutplaat “Family Tree” enkele concerten kwam geven en hij voorprogramma mocht zijn voor Beth Hart. Zijn tweede volwaardige CD, “Heart & Spine” uit 2014 deed hier echter totaal niks en Frankie verdween zowat van de radar maar nu duikt hij dus terug op met een nieuw album, waarvan het Mexicaans getinte artwork een hele fraaie eye-catcher is.

Dat het de jongste jaren wat stil was rond Frankie, heeft veel te maken met het feit dat de man, die voordien een beetje een zwerver was, zich intussen gesetteld heeft: na een paar jaar van heel intensief toren had hij nood aan wat rust, wat begrijpelijk is. Of die rust er ook werkelijk gekomen is, is maar de vraag: Frankie werd papa van een meisjestweeling…maar in elk geval, bevond hij zich op een punt, waarop de vraag zich opdrong, wat hij met zijn leven zou aanvangen: muziek blijven maken of het roer helemaal omgooien en helemaal wat anders gaan doen. Hij kwam tot de conclusie dat hij zichzelf niets anders zag doen, dan muziek maken en dus -vandaar ook de plaattitel- besloot hij om alles in te zetten op de muziek.

Het resultaat is dus deze nieuwe plaat, 47 minuten en tien songs lang. Ze opent met “My Religion” een lange overpeinzing, die een song werd de avond na de terreuraanslagen van november 2015. Vanwege het thema van de song, vroeg Frankie aan protestzanger Poli Correia, zelfs bij ons een beetje bekend als frontman van de band Sam Alone & The Gravediggers, om de song samen met hem in te zingen. Dat de song over het zinloze van geweld gaat, mag niet verbazen en dat een zanger als Frankie met “My Religion” eigenlijk “rock ’n’ roll” bedoelt al evenmin, maar de song blijft ver bij elk cliché vandaan en slaagt erin de boodschap over te brengen: godsdienst, die haat predikt, is niet goed. Mooie song en een fijne smaakmaker voor het vervolg van de plaat die, zoals de titel aanduidt, over de tegenstellingen van het leven gaat: geboorte en verlies, liefde en het uitdoven ervan…maar ook over wat het allemaal inhoudt, als je “on the road” leeft en over de onnoemelijke hoeveelheid tijd we allemaal verspillen aan onbenullige activiteiten.

De grote thema’s dus en die worden, wars van enige pretentie, in fijne, zelfgeschreven songs verpakt en ingespeeld door een competente band, waarin vaste kompanen João Correia en Donovan Bettencourt de solide ritmetandem zijn en de toetsen -vooral het farfisa orgeltje- van Paulo Borges een vaak psychedelische inkleuring meegeven. Heel af en toe wordt de rock-aanpak verlaten en wordt er, zoals in “Strong Enough to Pray” of “By The Banks of This Old River” voor een eerde folky verpakking gekozen en ik moet zeggen dat net dié variatie deze plaat tot een aangename luisterervaring maakt, en zelfs de “hidden track” -mij zul je niet zo snel te grazen nemen met dat soort geintjes- loont de moeite: het is namelijk een akoestische bluesversie van de klassieker “Black is The Coulour”, die we vooral van Nina Simone kennen en die Frankie de gelegenheid geeft nog een laatste keer te tonen wat voor goeie gitarist hij wel is.

Echt grensverleggend is dit zeker niet, maar ik denk niet dat dat nodig is: als je zo goed mogelijk doet wat je meent te moeten doen, ben je allesbehalve slecht bezig. Ik denk dat Frankie Chavez de juiste keuze gemaakt heeft, toen hij besloot alles op de muziek te zetten.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Search Records
info: Broere Promotion

video